கலிங்கத்துப் பரணி கமல்ஹாசனும், விறலிவிடு தூது விருமாண்டியும்!

8 பின்னூட்டங்கள்

தான் விரும்பும் அன்னலட்சுமிக்கு, அவள் சித்தப்பா மற்றும் அவரின் கூட்டத்திற்கு தெரியாமல் கோவிலில் வைத்து ஓர் இரவில் தாலி கட்டுகிறான் விருமாண்டி. தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள, யாருக்கும் தெரியாமல் பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் தன் நண்பனின் வீட்டிற்கு மனைவியை அழைத்துச் செல்கிறான். அந்த நண்பனுடைய தாயின் ஆதரவோடு அங்கே தங்கி, விடிந்ததும் தன் மனைவியை இழக்கப் போவது தெரியாமல் அன்றைய இரவைக் கழிக்கிறான்.

இரவு, நிலவு மற்றும் அன்னலட்சுமி எனத் துவங்குகிறது, விருமாண்டியின் இல்லற வாழ்வு. தன் மனைவியோடு கூடிக் களித்திருக்கும்போது, இன்பமிகுதியில் அவள் கைவிரல் பிடித்து அவள் நகத்தால் தன் நெஞ்சில் தோல் கிழியக் கீறி…

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. என்னய்யா இது?.

இது கமல் இயக்கி நடித்த “சண்டியர்” (எ) “விருமாண்டி” திரைப்படத்தின் காட்சி.

எதற்காக அவன், அவள் நகத்தால் தன் நெஞ்சில் கீறிக்கொள்ளவேண்டும்? பின்னாளில், அவன் மேல் அன்னலட்சுமியை கடத்தி வந்து கற்பழித்ததாக பொய்க் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்படும்போது, அந்த நகம் கீறிய தடம் அவனுக்கு எதிராக, பலவந்தப் படுத்தியதற்கான முக்கிய சாட்சியாகக் கொள்ளப்படுகிறது. அந்த ஒரு காரணத்திற்காக அப்படியொரு காட்சியை வலியத் திணித்தாரா இயக்குநர் கமல்?

நகத்தால் உடலில் வேண்டுமென்றே கீறிக்கொள்ளும், இதுவரை இயல்பில் இல்லாத ஒன்றை இவராக எப்படி கற்பனையில் இடைச் செருகலாம்? முன்களியின்போது எதிர்பாராமல் நகக்கீறல் ஏற்படுவது சாத்தியம்தான். திட்டமிட்டே யாரேனும் செய்வார்களா என்ன?

இல்லை, அறிமுகமாகும் ஆரம்பக் காட்சியிலேயே மாடு முட்டிய காயத்தில் சாராயத்தை ஊற்றிக்கொள்வதாக காட்டப்படும் விருமாண்டியின் சண்டித்தனத்தின் நீட்சியாக இக்காட்சியை வைத்தாரா? எதையும் சரியாக காட்சியமைப்பார் என்று போற்றப்படுகிற – குறைந்தபட்சம் அவர் ரசிகர்களால் அவ்வாறு நம்பப்படுகிற கமல்ஹாசன், இப்படியா கோட்டை விடுவார்?

சரி, வேண்டுமென்றே செய்தது என்றால் அவ்வாறு சுயபிரக்ஞையுடன் கீறிக்கொண்டு அதில் சுகம் காண்பது, PERVERT வகையில் சேர்ந்துவிடாதா? இதுவா நமது பண்பாடு? நமது பேராண்மைமிகு கலாச்சாரக் காவலர்களின் கண்களை மறைத்துவிட்டு இப்படி செய்துவிட்டாரே! இது எதோ வாத்சாயனார் வகையறா ஆரிய (ஆனால், ஆறாத! ;-) ) சிந்தனையாக இருக்கிறதே.. ச்சே.. என்ன மனுஷன் இவர்? இதுவா தமிழ்க் கலாச்சாரம்?

என்றால்… நம்புங்கள், அது தமிழ்க் கலாச்சாரம்தான்..! இது எங்கே இருந்து எடுத்தாளப்பட்டது என பின்னோக்கினால் அகநானூற்றுப் பாடல்கள், கலிங்கத்துப் பரணி எல்லாம் அணிவகுத்து நிற்கின்றன.

கூடலில் தலைவன் தலைவியின் உடலில், குறிப்பாக மார்பில் நகக்குறி இடுவான் என்றும், பகற்பொழுதில் தலைவி யாருமற்ற தனிமைப் பொழுதில் ஆடை விலக்கி அதைக்கண்டு இன்புற்று, அன்றைய இரவுக்கு(ம்!) தயாராவாள் என்றும், அவ்வாறு அவள் பார்ப்பது – வறியவன் தனக்கு கிடைத்த அரிய செல்வத்தை மறைத்து வைத்து அடிக்கடி யாருக்கும் தெரியாமல் திறந்து பார்த்து மகிழ்வது போன்ற செயலாகும் என்றும் கலிங்கத்துப் பரணியின் “கடைதிறப்புக் காதை” பாடுகிறது.

“முலைமீது கொழுநர் கைந்நகம்மேவு குறியை
முன்செல்வம் இலாதவர் பெற்ற நிதிபோல்
கலைநீவி யாரேனும் இலாத இடத்தே
கண்ணுற்று நெஞ்சம் களிப்பீர்கள், திறமின்!”

கலிங்கத்துப் பரணி மட்டுமல்ல, “விறலிவிடு தூது”ம்!

“உன்தொழில்க ளொன்று முரையாதே யின்னங்கேள்
முந்துவிர லால்தொயில் முலைக்கெழுதி – அந்தமிலாப்
பற்குறிகள் சும்பனங்கள் பண்பாம் நகக்குறிகள்
துற்றுதொழில் தாடனஞ் செய்துங்காண் முற்றியல்குல்”

- இந்தப் பாடலுக்கு பொருள் வேண்டுமா என்ன? ;)

சரி, நகக்குறி படுதல், நகக்குறி விழுதல் என்றில்லாமல் அது என்ன நகக்குறி “இடுதல்”? “நகக்குறி இடுதல் என்றால், இடுதல் எனும் சொல்லில் ஒரு மனப்பூர்வம் தெரிகிறது. உத்தேசம் தெரிகிறது. சற்று அணுகிப் பார்த்தால் மெல்லிய வன்முறை தெரிகிறது” என்று சிலாகிக்கிறார் நாஞ்சில் நாடன். (நன்றி: சொல்வனம்) மேலும் அவர், ஆண் பெண்ணின் மார்பில் நகக்குறி இட்டான் என்றால், பெண் எங்கு இட்டாள் என்று யாரும் ஏன் குறிப்பிடவில்லை என்ற கேள்வியை முன்வைக்கிறார்.

இந்தக் கேள்விக்கு விடையாக, வெற்றிடத்திற்கு பதிலாக கமல் முன்வைக்கும் கற்பனையாக அந்த விருமாண்டி படக் காட்சியை எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதுவும் தலைவனே, தலைவியின் விரல் பிடித்து! 

இப்படி இலக்கியத் தரவுகளை, நேரடியாகவோ மேம்போக்காகவோ தன் எழுத்தில் எடுத்தாளுவது கமலின் வழக்கமாகவே இருந்து வருகிறது. இதே சிந்தனையோடு விஸ்வரூபத்தின் “உன்னைக் காணாது..” பாடலைக் கேட்டால்கூட, ஒரு நுண்ணிழை நமக்கு அபிராமி அந்தாதியை நினைவுபடுத்துகிறது.

“சூடிய வாடலை சூடியவா,
களவாடிய சிந்தனை திரும்பத்தா,
பூதனையாக பணித்திடுவாயா ?
பாவை விரகம் பருகிடுவாயா ?
ஆயர் தம் மாயா நீ வா – ஆயா மாயா”

என்ற கமலின் வரிகளில் இருக்கும் சந்தத்தைக் கவனித்தால் அதில், இந்த அபிராமி பட்டரின் வரிகளோடு ஒரு சந்தப் பிணைப்பு இருப்பதை உணரலாம்.

“கூட்டிய வாஎன்னைத் தன்னடி யாரில் கொடியவினை
ஓட்டிய வாஎன்கண் ஓடிய வாதன்னை உள்ளவண்ணம்
காட்டிய வாகண்ட கண்ணும் மனமும் களிக்கின்றவா
ஆட்டிய வாநடம் ஆடகத் தாமரை ஆரணங்கே”

அபிராமி பட்டரை சொல்லிவிட்டு “குணா”வை சொல்லாமல் போனால், கோபித்துக்கொள்வான் குணசேகரன். மனநலம் பிறழ்ந்த, அல்லது பிறழ வைக்கப்பட்ட சிறுவன் குணா, குணசீலம் கோவிலில் கட்டிவைத்து வளர்க்கப்படுகிறான். பட்டரின் பாடல்களை மனனம் செய்து – பாடி – பேசி, அபிராமி என்றொருவள் நிஜத்தில் வருவாள், தன்னை ஆட்கொள்வாள் என மனதுக்குள் உறுதியாக நம்புகிறான். அவனுடைய உலகில் அக்றிணைகள், உயர்திணைகள் பேதமில்லை. அக்றிணைகள் அனைத்துடனும் உரையாடித் திரிகிறான். அவன் தனக்கும் அபிராமிக்கும் திருமணம் நடக்க ஏன் “பௌர்ணமி” நாளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான் என, பட்டரின் புராணத்தை படித்தவர்கள் கேட்க மாட்டார்கள். கல்யாணம்.. பௌர்ணமி.. அபிராமி.. குணா!

இதை எழுதும்போது மனதில், பட்டினத்தாரைப் பாடிய நந்தகுமாரனும் (ஆளவந்தான்), சிறைக்கதவுக்குப் பின்னிருந்து பாரதியை வாசித்த கிருஷ்ணசாமியும் (மகாநதி) அடுத்தடுத்து வரிசையில் நிற்கிறார்கள். கிராதகன் இந்தாள்! இன்னொரு நாள் இன்னும் ஆழமாக, இது போலில்லாமல் இன்னும் சிரத்தையாக எழுத வேண்டும்.

எழும் வினா ஒன்றுதான்: தமிழ்த்திரைப்படங்களில் இது போல் இலக்கியங்களை எடுத்தாள இன்று இவர்போல் வேறெவன் உளன்?!

I personally believe that – not like the Hero Kamal – the Writer Kamal is an Unsung Hero. “இப்ப இன்னான்ற சார், ஒடனே ஓங் கவுத தொகுப்ப ரிலீஸ் பண்ண மிடீமா? மிடியாதா?” என்று ஆழ்வார்பேட்டை வாசலில் போய் ஒருநாள் நிற்கலாமென்றிருக்கிறேன்.

எங்கள் காதலுக்குரிய கமல்ஹாசரே, இன்னுமோர் நூறாண்டிரும்!

Love you, Kamal!

###

பிகு: என்னிடமிருந்து இப்படி ஒரு பதிவா என யாரும் பதறி கையிலிருக்கும் பொருட்களை தவறவிட்டு உடைத்துக்கொள்ளவேண்டாம். எழுதியது நானில்லை. நண்பர் அஷோக். :)

உரைமொழிதல் – இறுதிகாண்டம்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

#11

சீண்டலில் நெரித்து
சிலிர்த்து வந்த சேவலை நீங்கள் பிடித்துவிட்டீர்கள்

தார்க்குச்சியினால் அல்ல
சாராயத்தினாலும் அல்ல
திறந்துவிடப்பட்ட வாடிவாசலின் வாசம்
அறிய ஓடிய காளையின் கொம்புதான்
உங்கள் கைகளில் இருப்பது

கூர்முனைகளின் ஆபத்துகளில்
சுவையறியாத உங்கள் கத்திகளை
ரசிக்கிறேன்

நாடகங்கள் போதும்
அடக்குவதின் ஆனந்தம் நிரந்தரமில்லை
அறுத்துவிடுங்கள்

அதற்காகத்தான் தன்னைக்கொடுத்தது
ஒரு மனம்.

o

#12

சிதறிய தலையை கனவில் கண்டபின்
வாகனத்தை முறுக்கிய ஒருவனுக்குத்தான்
தலைக்கவசத்தை பரிசளிக்க முயற்சி செய்தீர்கள்

அழிந்த உறுப்புகளைக் கண்டபின்
தன் விஷத்தைத் தொட்டவனை
உங்களால் காப்பாற்ற முடியாது

உங்கள்
முத்தங்களை
கண்ணீரை, நனிசொற்களை
மிச்சம் வைத்திருங்கள்

அவன் வருவான் ஒரு கையறு நிலையில்
அன்று நீங்கள்
தன்னகங்காரத்தைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளலாம்

நன்றி இதுவரை வந்ததற்கு.

உரைமொழிதல்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

#9

விலக்கப்படவேண்டிய ஒருவன்
என்று அஞ்சி ஓடும்
ஒவ்வொருவரையும் நிறுத்திக் கைபிடித்து
காதோரம் சொல்லவேண்டும்

நண்பா,
குரங்குகளின்
பசியாற்றும்படி அனுப்பப்பட விதைகளைச்
சுற்றியிருக்கும் ஒரு ஈரம்

நீ பார்க்கும் பழமல்ல.
0

#10

ஒற்றை முகமாய்
உள்ளிறங்கும் உன் அன்பை
சில சொற்களின் நியாபகம் கொண்டு அழிக்க வேண்டியிருக்கிறது

யாருக்கோவான பாவனையுடன்
புன்னகைத்துக் கடந்த நாட்களை
ஓட்டிப்பார்க்கிறேன்

பொம்மைக்கடையில் தன் குழந்தையைக் கண்டெடுக்கும்
சிறுமியின் கனவில்
ஆடையை நினைத்துக்கொள்வது

அத்தனை நிகழ்தகவுகளிலும் அடங்காத
பேருண்மை என
எப்பொழுது உணரப்போகிறீர்கள்?
o

உரைமொழிதல்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

#7

என்றாவது சிந்தித்திருக்கிறீர்களா?
ஒருபைத்தியக்காரனின் இருப்பு
எதனால் உங்களைப் பதட்டம் கொள்ளச் செய்கிறதென்று

கல்லால் உங்களை பயமுறுத்தாதபோதும்
ஆடைகளைக் கிழித்து குறிகளை
உங்களை நோக்கி நிமிர்த்தாத போதும்

தன் இடத்தை விட்டு உங்களை விரட்டாதபோதும்
உங்களைப்பார்த்து முகஞ்சுழிக்காத போதும்.

அவன் தன் மூட்டைக்காகிதங்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான்
கிழிந்த ஆடைகளை இழுத்துவிட்டு தொங்கும்
குறிகளை மறைக்கத்தான் விரும்பினான்

என்றாவது சிந்திதிருக்கிறீர்களா
அதே இடத்தில்
அதே நிலையில் இருக்கும்
பைத்தியக்காரியிடம் இரக்கமும்
பைத்தியக்காரனிடம் பயமும்
உங்களுக்கு ஏன் உருவாகிறது என்று?
0

#8

தூக்கிவீசப்படும் பைகளின் மறுமுனையில்
நின்ற அந்தக் குழந்தையை
இனி நீங்கள் பார்க்க முடியாது

சிறு அரவணைப்பின் வெம்மைச் சூட்டுக்காக
கள்ளக்காதல்களின் நன்மைகளைப்
பிரசங்கிக்கும் ஒருவனை
யார் புரிந்து கொள்வது

முலை உறிஞ்சிய நினைவுகளை
உதடுகளில் தேடும்போது
கழுத்தை இறுகப்பற்றும் ஒருவன்
உங்களுக்குத் தேவையில்லை

இவன் போகட்டும்
ஒரு போத்தலின் கடைசி மிடறுக்குத்தோதான
மீன் துண்டைத் தேடி
0

உரைமொழிதல்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

#5

இரக்கமற்ற இந்த பாழ் நிலத்தில்
அந்தக் கிழவி தன்
ஆகாரத்தில் ஒரு பாதியை
நாயுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறாள்

அந்தச் சிறுமி
தன் தம்பியை இடுப்பிற்கும்
காலுக்கும் நடுவில்
இறுக்கி இழுத்துச் செல்கிறாள்

வரிசையில் முன்னால் நிற்கும்
குழந்தையின் மூக்குச்சளியை
தன் கைக்குட்டையில்
துடைக்கும் பெண் இருக்கும் அதே தெருவில்

நான் சாக்கடையில் விழும்பொழுது
ஒரு அமிர்தக்கலசம் பீரோவில் இருந்தது.
o

#6
நாடகங்கள் அற்ற புன்னகையை
அறிந்து கொள்ள முடியாத
முத்தத்தை வைத்திருக்கிறேன்

எந்தப்பறவையும் அறியாத
வானத்தை தன் மகளுக்குப் பொத்திவைத்திருக்கும்
தந்தையை இதுவரை நீங்கள்
கை காட்டிச் சிரித்ததில்லை

அன்புடையீர்,
மொழி ஒரு நாளும் தன்னைத்தானே தின்றுகொள்வதில்லை

கொலை ஒரு பூவைப்போலத்தான்
உதிரக்கூடும் ஒரு தந்தையின்
நாடகீயப் புன்னகையில்.

உரைமொழிதல்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

#3

கண்ணீர் துடைக்கும் விரல்களை விரும்பி
மொட்டை மாடியின் செம்மண் ஓடுகள்
மீது தன் சூட்டை அறியும் ஒருவன்
அவன் கடைசி மூச்சிற்கான
அரளி விதைகளை நினைத்துக்கொள்ளும்போது

முத்தங்களைத் தாங்கி வந்த
ஒரு குறுஞ்செய்தியை
அனுப்பியவளுக்காக

இன்னும் ஒரு ஜென்மத்தின்
ஒவ்வொரு மணித்துளியையையும்
தீயிலிட்டுப்பொசுக்குவதில்
தவறில்லை தானே?

#4

இன்று சில கவிதைகளை நான் எழுதக்கூடும்
வெள்ளைத்தாளில் நிரப்பும்
மசிகளின் வேகத்தில் நிதானமில்லை

சிலவருடங்களுப்பின் எடுத்ததால்
நடுக்கம் கொடுக்கும் இந்த
எழுதுகோல்களை
கைக்கெட்டும் தூரத்தில் வைத்தவன் எவன்?

நாம் ஒரு கடிகாரத்தை
பின்னோக்கித் திருப்ப முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறோம்
என நீ அறியவில்லையே..

அதை அறிந்த யாரோ ஒருத்திக்காக
திருப்பித்தான் ஆகவேண்டியிருக்கிறது
இதை.
o

உரைமொழிதல் – 2

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

உனக்காக
வடிவமைக்கப்பட்ட இந்த முத்தத்தை
யாருக்கு அனுப்பி வைப்பது

உன் சொற்களை எந்தக் கிணற்றில் ஆழ்த்துவது

கனவை வண்ணம் தீட்டுவதாய்
பாவித்துக்கொண்ட பாழ்மனதை எவரிடம் சொல்லி
மெழுகித் துடைப்பது

முழுதாய் எரிந்து கொண்டிருக்கும்
ஒரு சிதையை
வெளியிலிருந்து பார்க்கும்
வெட்டியான்களை எதுவும்
சொல்வதற்கில்லை

வெடித்து எழும் சில எலும்புகளை
உடைத்துச் சிதைக்குள் திருப்பி அனுப்பும்
உங்களுக்கும் நன்றி.

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 6,680 other followers

%d bloggers like this: