கல்லறை மீது பூக்கும் பூக்கள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அனாமிகா,

நேற்று உன்னைக்கண்ட ஒரு பெருங்கனவின் மிச்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதன் தடங்களில் இன்று நடைபழகி அலைந்தேன். உனக்கான முத்தங்களை யாரென்றறியாத சிறுகுழந்தைகளுக்கு காற்றில் பறக்கவிட்டேன். குழந்தைகள் புன்னகையைத் தவிர பெரிதாய் மொழி அறியாதவை. நான் காதலைத் தவிர எதுவும் அறியாத குழந்தை. நீ மறுப்பைத் தவிர பெரிதாய் கனவுகள் இல்லாத குமரி

உன்னை இன்றைய நாள்களில் பார்க்க நேரும் நிழல்கள் என் கனவின் நிழல்களைப்போலல்ல. என்னிடம் இருப்பவை உன் தேவதை பிம்பங்களின் மிச்சங்கள். இன்று நீ இருப்பது ஒரு பெண்ணின் முழுமை. ஒரு யட்சியாக. ஒரு தாயாக. ஒரு உலகப்பேரரசியாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னிடம் இதையெல்லாம் சொல்ல முடியாத உன் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் ஒரு கோழையாக இந்த பெரு நகரத்தின் மறு எல்லையிலிருந்து இந்தச் சொற்களை அனுப்புகிறேன்.

சொற்கள் ஒரு பேருண்மை அனாமிகா. அருகமர்ந்து பேருண்மையாக என் அதிர்வுகளை அறியும் தேவதையாக இன்று நீ இல்லை. ஆனால் சொற்களின் பேருண்மையாகவும் என்னை நீ அறியப்போவதில்லை என்பதை கண்ணீருடன் உணர்கிறேன். சொற்கள் கடற்கரையின் மணற்துகள்களாக எவரவர் காலடியோ பட்டு அமிழ்ந்து அரித்துப்போகும் சிறுபொய்யும் கூட என்பதை நீ அறியவில்லை இல்லையா? இந்த பொருள்முதல் உலகத்தில் சொற்களுக்கு உயிரில்லை அனாமிகா. அடுத்தவரைத் தாழ்த்தும் சொற்களைப்போல அடுத்தவரை உயர்த்தும் சொற்களை எவரும் அதன் முதல் கணத்துடன் அறிவதேயில்லை. நீ சொற்களின் தேவதை. குறைந்த வார்த்தைகளில் என்னைக் கொன்று போன தேவதை. உனக்கு எழுத்தின் கூர்மை புரியும். ஆனால் அதை நீ அதை அதன் கூர்மைகளாக அறிவதேயில்லை. ஒரு நிறைகுடம் தன் துளியை பொருட்படுத்தாது போல என் சொற்களை நீ விலக்கினாய் அனாமிகா. என் பாவம்தான் என்ன?

காலம் அனாமிகா. என்னிடம் நீ சொன்ன காலம். காலம் எல்லாக்காயங்களையும் ஆற்றும் என கொஞ்சம் கலங்கிய பார்வையுடன் நீ சொன்னதை பொத்தி வைத்திருக்கிறேன் சில யுகங்களாக. வருடங்களா அல்லது மாதங்களா அல்லது நாட்களா அல்லது நிமிடங்களா என நான் அறியேன். நான் இன்றிலிருக்கிறேன். நீ சொல்லியது நேற்றிலிருக்கிறது. நேற்றிற்கும் இன்றிற்குமான இடைவெளியை யார் கணித்துவிட விட முடியும் அனாமிகா? கையசைத்துச் செல்லும் வேளையில் உன்னிடம் ஒரு புன்னகை இருந்தது என்றே நினைவில்வைத்திருக்கிறேன். அந்தப்புன்னகையை இன்னொரு முறை நான் பார்க்கக்கூடுமா அனாமிகா?

இந்தப்பெண் என் அனாமிகா. இந்தப்பெண் என் எஸ்தர். இந்தப்பெண் என் ஆயிஷா. இந்தபெண் தான் என் யட்சி. இந்தப்பெண் என் தாய். இந்தப்பெண் என் கெளரி. இந்தப்பெண் என் கனவு. எனக்கும் சில நண்பர்கள் உண்டு அனாமிகா. யாருமற்ற அனாதைக்கு உறவுகளை உருவாக்கிக் கொள்ளச்சொல்லிக்கொடுத்த உன் சொற்களைப்பிடித்து வலம்வந்து இவர்களை நான் பெற்றிருக்கிறேன். இவர்கள் என்னை ரசிக்கிறார்கள். இவர்கள் என்னை வாழ்த்துகிறார்கள். இவர்கள் என் வாழ்வுக்காக அவரவர் நம்பும் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் இவர்களிடம் உன்னை அறிமுகப்படுத்த எனக்கு வாய்ப்புக்கொடுக்காமல் விலகிவிட்டாய் அனாமிகா.

ஒரு வேடிக்கைக்காகச் சொல்கிறேன். நீ இருக்கிறாய். உன்னுடன் நான் இருக்கிறேன் என்று அறிவிக்கிறேன். நம் நாளை ஆசிர்வதிக்கக் காத்திருக்கும் இத்தனை உள்ளங்களுக்கு ஒரு நாள் இருந்து பார். கனவு அனாமிகா. என் பெருங்கனவு. யாருமற்றவனாக உன்னைப்பார்த்ததிலிருந்து இவர்களைப்பெற்றவனாக உன்னை இழந்து நிற்கும் இந்தக்கணம் வரை ஒவ்வொரு நொடியும் அழிந்து வாழும் என் கீழ்மை வாழ்வின் பெருங்கனவு. திரும்பி வராத உன் தொலைவிலிருந்து உன்னை நோக்கி அலையும் என் அடிகளை எப்படி புரியவைப்பேன் அனாமிகா..

நீயற்ற நாள்களின் பிரபஞ்சத்தின் விரிவை அறிகிறேன். அதன் கூர்மையையும். ஒவ்வொரு சிறு பூச்சியும் இந்த பிரபஞ்சத்துடன் இணைக்க்கப்பட்டிருக்கும் அழகை. இன்று அலைந்த தெருக்களின் எதோ ஒரு மூலையில் என்றொ ஒரு நாள் நீ நடந்திருக்கக் கூடும். அன்று அதன் எதோ ஒரு பூ உனக்கு என்னை நினைவூட்டி இருக்கக்கூடும். இன்று எல்லாம் அழிந்து புதிதாய் முளைத்திருந்த தாவரங்கள் என்றொ ஒரு நாள் இந்தப்பாதையில் அனாமிகா நடந்ததாக என்னிடம் கூறின. அந்தப் பழங்கோயிலின் ரசாயனம் பூசப்பட்ட கற்களை என்றொ ஒரு நாள் நீ உன் உள்ளங்கையின் வெப்பத்தை வைத்திருக்கிற வாய்ப்பிருக்கிறது. எவர் சட்டையையோ கடித்து இழுந்த பசு உன் கரங்களால் வாஞ்சையாய் தடவிக்கொடுக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

நான் நம் உலகில் வாழ்கிறேன் அனாமிகா. நானும் நீயும் இந்த பிரபஞ்சமும் மட்டும் இருக்கும் ஒரு உலகம். தன்னை இழந்து அலையும் ஒருவனும், தன் விரிவைப் பரப்பிய ஒருத்தியின் கரங்கள் பட்ட பிற உயிரிகளும் வாழும் ஒரு உலகம். ஒவ்வொரு நொடியும் அதன் அழிவிற்காகப் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு உயிரும். அதன் ஒவ்வொரு கனவும். அதன் நினைவும். உன் பிறந்த நாள் ஒரு நினைவாக மூளையின் எதோ ஒரு செல்லில் பதிந்திருக்கிறது. ஆனால் அது இன்று தொடர்பில் இல்லை. நீயே இன்று தொடர்பில் இல்லை. பட்டாம்பூச்சி விளைவைப்போல இந்த சொற்களை அனுப்புகிறேன். இது எதோ ஒரு புயலை உருவாக்கி உன் வீட்டின் மரங்களைப் பூச்சொரிய வைக்கக்கூடும். ஒரு குழந்தையைத் தூண்டி உன்னை முத்தமிட வைக்கலாம். அல்லது உனக்கும் என் நினைவுகளைத் தூண்டி ஒரு துளி கண்ணீரை விழவைக்கலாம். அந்தக் கண்ணீர் உன் நினைவில் நிற்கட்டும் அனாமிகா. இதேவித வேதியல் சமன்களுடன் இந்த பூமியில் என்றோ பிறக்கப்போகும் இன்னும் இருவர், நம் பிற வாழ்வாக அந்தக்கண்ணீரை முத்தங்களால் துடைக்கும் இதழ்களுடன் பிறக்கட்டும்.

அன்புடன்
முகமிலி.

தொடர்பற்றவை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

யாருடைய கனவின்மீது
இந்த காலடித்தடங்கள் விழப்போகிறதென்று
நான் அறியேன்

இருளின் எந்த முனையில்
இந்த வார்த்தைகள்
தொலைந்துவிடப்போகிறதென்றும்

காரணமற்ற கேள்விகளுடன்
சந்திக்கவரும் நண்பா
ஒரு முத்தத்தை வைத்திருக்கிறேன்

பெற்றுக்கொள்ளும் சாமர்த்தியம்
இல்லாதவர்களைச் சந்திக்கும்போது
அடையும் சோர்வை
மீண்டும் காண எனக்கு
பொறுமையில்லை.

o

இந்த நகரத்தின் அடியில்
ஒரு நதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது
இதுவரை கொல்லப்பட்டவர்களின்
குருதியினால் சுத்திகரிக்கப்பட்ட நதி

ஒரு நாள் நதிக்கும் நகரத்திற்கும்
இடையேயான பாதையின் வழியாக
குழந்தை தவறி விழுகிறது
திரும்பி வரும் குழந்தை
வரலாற்றைப் புரியவைக்கும்
பொறுமையின்றி மூச்சை நிறுத்திக்கொள்கிறது

இறந்த குழந்தைக்காக
அழுபவர்கள்தான்
இறந்த மனிதர்களுக்காக
அழாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

o

அதே நாளில்தான்
செம்போத்துப்பறவையொன்று மின்சாரத்தில்
அடிபட்டு வீழ்ந்திறக்கக்கண்டேன்

பாதிபடித்து தொலைந்துபோன
மர்ம நாவலை அலமாரி
அடுக்கின் எதோ ஒரு மூலையிலிருந்து
கண்டெடுத்ததும்
அதே நாளில்தான்

ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாதவைகளால்தான்
தொடர்புற்று மலர்கிறது
ஒரு எளிய புன்னகை.

முத்தங்களினால் உடலறிபவன்

1 பின்னூட்டம்

நான் விலகுகிறேன்
எனக்கு யாரும் தேவையில்லை
என்னை யாருக்கும் பிடிப்பதில்லை.

புலம்பல்களினாலான‌ மாலையில்
ஸ்ட்ராபெரி சுருட்டை
நல்லாயிருக்கும் மச்சி ட்ரை பன்ணிப்பாரு
என கடவுள் கொடுத்துப்போகிறார்

பொம்மையின் கண்களை
நினைத்துக்கொண்டபடி
தேடியலைகிறேன்
எப்போதும் உடனிருக்கும் அன்பைக்
கொடுக்கும்

ஒரு கடையை.

o

புற்றுநோய் மருத்துவமனையின்
வாசலில்
குடையின் கீழ்
ஒற்றைத்தர்பூசணியை
துண்டுகளாக்கி
விற்றுக்கொண்டிருக்கும்
நூற்றுக் கிழவியை
தயவு செய்து அப்புறப்படுத்துங்கள்.

மரணத்தின் வாசலில்
அதிகமாய் வலியூட்டுவது
வாழத் தூண்டும்
ஒரு புன்னகைதான்

o

இடிந்த வீட்டின் கடைசி ஓடு
விழுந்து நொறுங்கும் ஒலி
ஆழ்துளைக்கிணறுகளின்
சப்தத்திலும் தனியாகக் கேட்கிறது

கிழவர்களின் கல்யாண மரணத்திற்குக்
காத்திருக்கும் சொந்தங்களுக்காவென்றேதான்
அந்த உயிர் பிரிகிறது.

ஆனாலும்,
கூட்டின் கண்ணிகளை
அறுத்துப்பிரியும் ஓடு
அதன் வாழ்வை நினைத்துக்கொள்ளக்கூடும்
ஒரு உளுத்த மரக்கட்டையின் வாசத்துடன்.

o

முத்தங்களினால் உடலறிபவன் உங்களுக்கு
பதட்டத்தைத் தருகிறான்

தெய்வீகங்களின் திரைகளின் வழியாக
பொய்களை அறிந்திருப்பவர்களின்
நாடகங்கள்
எனக்குப் எரிச்சலைத் தருகிறது

நாம் சந்திக்கிறோம்
புன்னைமரக்காய்களை கால்களுக்குள்
உதைத்து
முகம் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு நாளில்

மருத்துவமனை மரங்கள்
புதை மணல்களில் வளர்ந்தவை
என்பதை
ஒரு நிழற்செடிக்கு யாரும் புரிய வைக்க முடியாது
தோழர்.

ரூ.320க்கு விற்கப்பட்டவள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எழுத்து வாசிப்பு சினிமா எல்லாவற்றிலும் எளிய ஆர்வமுண்டு. இதன் மூலம் எதையும் பெறவோ, ஒரு நாளில் எதொ ஒரு இடத்தை அடையவேண்டுமென்றோ எந்த ஒரு ஆசையும் இல்லை. நெடும் ரயில்பயணத்தின் கடந்து போகும் நிலையமொன்றில் கையசைக்கும் குழந்தைக்கு கொடுக்கும் புன்னகையைப்போல, வேறொன்றை நோக்கிய பயணத்தில் சிறு இளைப்பாறுதல் என்ற அளவில்தான் எனக்கு வாசிப்பும் எழுத்தும்.

முந்தைய தொகுப்பு 2008-2010 வரையிலான கவிதைகளாய் இருந்ததைப்போல, இந்த தொகுப்பில் 2011ல் எழுதியவை. வருட வாரியாக பிரிப்பதில் உள்ள வசதி, முடிந்தவரை நிறைய கவிதைகளை நீக்காமல், என்னவெல்லாம் எழுதியிருக்கிறேன் என்பதை நானே திரும்பிப்பார்க்க ஒரு வாய்ப்பாக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு கவிதையும் எழுதப்பட்ட நாட்களையும், அந்த வார்த்தைகளை மேலெடுத்துக் கொடுத்த நிகழ்வுகளையும், சில நிமிடங்கள் நினைத்துப்பார்க்க முடிகிறது.

பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது பெரிதாக? தொகுப்பிலிருந்து ஒரு இறுதி வரி:

மொட்டு விரிதலென்பது
ஒரு எதிர்பார்ப்பன்றி
வேறென்ன?

தரவிறக்க, பகிர இந்த சுட்டிகளைப் பயன்படுத்தலாம் :) : PDF | Flash

#FebFever – 3. க்ருத்திகா

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பாகம் 1 . 2 .

0

நந்து வந்தபோது முதல் தளத்திலிருந்த சிஎஸ்சி கம்ப்யூட்டர் செண்டரின் இரும்புக்கதவுகள் அடைத்திருந்தன. யூசுப் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. கீழே இருந்த பெட்டிக்கடையிலிருந்து சாவியை வாங்கிக்கொண்டான். யூசுப் வராத நாட்களில் இது நடப்பதுதான். சனியும் ஞாயிறும் பொதுவாக கம்ப்யூட்டர் செண்டர்களுக்கு யாரும் நேரமெடுப்பதில்லை. நந்து மாதிரியான, வார இறுதி சிறப்பு வகுப்புகள் வேண்டுமென்று கேட்டு வாங்கிய ஆட்கள் நந்துவைத் தவிர அத்தனைபேரும் நாற்பதிலிருந்து ஐம்பது வரையிலானவர்கள். குறிப்பாக, வங்கி அலுவலர்கள். கம்ப்யூட்டரின் ஒவ்வொரு எழுத்தாகத் தேடித் தேடி ஒற்றை விரலால் தட்டச்சுபவர்கள். கம்ப்யூட்டர் தெரியாதவர்களை வங்கியிலிருந்து கழட்டி விட்டுக்கொண்டிருந்த காலத்தில் தன் இருப்பை தக்க வைப்பதற்காக, எதோ ஒரு கோர்ஸ் சேர்ந்து தன்னை நிரூபிக்க முனைபவர்கள். யூசுப், களக்காட்டின் லோக்கல் ஆள். அந்த செண்டரின் முதலாளி, படுக்கைப்பத்து எனும் பட்டிக்காட்டிலிருந்து வந்தவர். அவர் விடுமுறைகளில் வருவதில்லை. யூசுப், அவர்களின் முக்கிய ட்ரெயினர். குறிப்பாக இந்த விடுமுறை நாட்களின் சிறப்பு ஆள்களை மேய்க்க அவரைவிட்டால் வேறு ஆள் இல்லை.

நந்து ஷட்டரைத் திறந்து செண்டருக்குள் நுழைந்தான். அந்த மணம் அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. குளிர்சாதன வசதிகளை அணைத்து சில மணி நேரங்களாய் கணினி சூடு பரவிய அறையின் மணம். தான் வழக்கமாக உட்காரும் கணினியை உயிர்ப்பித்து நந்து அமர்ந்து கொண்டான். அவன் தரவிறக்கி வைத்திருந்த மேரியோவை விளையாடத்தொடங்கினான். அதன் மீதான் ஈர்ப்பு இத்தனை மாதங்களில் கொஞ்சம் கூட குறையவில்லை, விட்ட லெவலிருந்து விளையாடத்தொடங்கினான்.

o
”ஹலோ”

பின்னால் குரல் கேட்டது நந்து திரும்பிப்பார்த்தான். பெண். நீலக்கலர் பட்டுப்பாவடை. மார்புகளை இறுக்கிப்பிடித்திருந்த பட்டுச்சட்டை.

”சொல்லுங்க”

“இல்ல நான் க்ருத்திகா.. இன்னிக்கு கிளாஸ்க்கு வரச்சொல்லிருந்தாங்க..”

“ஓ. மாஸ்டர் இன்னும் வரல. கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க வருவாரு.”

“ஓஹோ. நன்றிங்க.. நீங்க அப்ப மாஸ்டரில்லையா?”

“அய்யோ.. நானும் உங்கள மாதிரிதான். HDCA பண்றேன்.. நீங்க?”

“ நானும் அதான். இன்னைக்குத்தான் கிளாஸ் ஆரம்பிக்கணும். வீக்கெண்ட் பாஸ்ட் ட்ராக். “

“சூப்பர்ங்க.. நானும் அதுலதான் இருக்கேன். மூணுமாசம் ஆச்சு. கொஞ்ச நேரத்துல வந்துருவாரு. யூசுப்னு பேரு. அவர்தான் பாஸ்ட்ராக்கெல்லாம் பாத்துக்கிறது”

“ நான் ஏற்கனவே ரெகுலர்ல ஆபிஸ் பேக்கேஜ் முடிச்சிட்டேன். இது சும்மா, புரோகிராமிங்க் லேங்க்வேஜெல்லாம் கத்துக்கலாம்னு”

நந்துவுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. ஆபிஸ் பேக்கேஜ் சமீபத்தில் முடிந்து விபி ஆரம்பித்திருந்தான். புதிதாக வரும் எல்லாருக்கும் ஆபிஸ் அவன் தான் எடுக்க வேண்டி வந்தது. அவனும், கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஆபிஸ் பேக்கேஜின் சந்து பொந்துகளைக் கற்றுக்கொள்ள அது வசதியாக இருந்தது. கூடவே புது மனிதர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பும். அவனைத்தாண்டி, ஏற்கனவே கற்றுக்கொண்ட ஒரு இளம்பெண் அவனுக்குப் போட்டியாக அங்கு தொடரப்போவது அவனுக்கு எதையோ கிளப்பிவிட்டது போல் இருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து யூசுப் வந்தார். க்ருத்திகாவைக்கூப்பிட்டு எம்டி அறையில் கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். நந்துவிற்கு மேரியோ கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை. திரும்பத் திரும்ப, எளிதாய்க் கடந்து போகும் இடங்களிலெல்லாம் விழுந்து செத்துக்கொண்டிருந்தான்.
o
“அவர் உங்களக்கூப்ட்றாருங்க”

மறுபடியும் கிருத்திகா வந்து சொன்னாள். நந்து மேரியோவை அமர்த்திவிட்டுப் போனான்.

”வாடா. அது.. புதுப்பொண்ணு. விபிதான் ஆரம்பிக்கணும்.. பண்றியா?”

“இல்லண்ணா.. விபி.. நான் எப்படி..”

“அட.. பொண்ணு, பொழுதுபோகாம வர்ற கேஸ்டா.. நீதான் விபில பத்து பதினஞ்சு நாள் ஓட்டிட்டியே.. அதுபோதும், சும்மா சமாளிச்சுக்க.. பெருசுங்கள நான் கவனிச்சிக்கிறேன்”

”சரிண்ணா… எதுனா வந்தா மட்டும் நீங்க..”

“விடு விடு பாத்துக்கலாம்”

நந்து கிருத்திகாவுடன் சேர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விபி கற்றுக்கொண்டான். அவளின் கேள்விகள் இவனுக்கு இதுவரை தோன்றாதவை. எதோ அடையாளம் தெரியாத பகுதியிலிருந்தெல்லாம் அவள் இவனைக்குடைந்து கொண்டிருந்தாள். இவனும் முடிந்த வரை சமாளித்தும், மற்றவற்றை ரெபரன்ஸ் என்ற பெயரை யூசுப்பிடமிருந்து கற்றும் கடத்திக்கொண்டிருந்தான்.

க்ருத்திகா, நந்து எதிர்பார்த்திருந்ததை விட சூட்டிகையாக இருந்தாள். அவள் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லாமல் விழித்து நிற்கக்கூடிய நேரம் வந்துவிடக்கூடாது என நந்து கவனமாக இருந்தான். விழுந்துவிழுந்து விபியைப்படித்துக்கொண்டிருந்தான். பெண்கள் முன்பாக தோற்பதைவிட ஆணுக்குப் பெரிய அவமானம் எதுவுமில்லைதானே? கொஞ்சம் கொஞ்சமாக க்ருத்திகாவும், நந்துவைப் புரிந்து கொண்டாள். ரொம்ப நாசுக்காக, நந்துவைக்கிண்டலடிப்பதுடன் சரி. பெரிய கேள்விகளைக் கேட்டு திணறடிப்பதில்லை. ஆண் -பெண் உறவு தன்னளவில் ஒரு நாடகத்தை ஒத்திருக்கிறது. அவள் இவனுக்காக இறங்கிவருவதும், இவண் அவளுக்காக சில படிகள் ஏறிப்போவதுமாக, அந்த நாடகத்தை இருவருமே தன்னளவில் அறிந்திருந்த படியே நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். பாடங்களைத் தாண்டிய ஒரு நட்பு இருவருக்குள்ளும் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. அதையும் இருவரும் அறிந்திருந்தார்கள்.
o

“ஹேய்.. அடுத்தவாரம் நாங்க திருக்கங்குடி போறோம்”

“…”

“ம்ம்.. வீட்ல இருந்து எல்லாரும். சும்மாதான்.”

“ம்”

“என்ன ம்? நீயும் வரியா?”

“ நான் எப்படிப்பா? உங்க வீட்ல எல்லாரும் இருக்கும்போது”

“அட நீ வா.. செண்டர் பிரண்டுன்னு சொல்லிட்றேன். நான், அண்ணன், அப்பா, அம்மா அவ்ளோதான். கூட நீயும் இருந்தா நல்லா இருக்கும்”

“ம்ம். சரி நான் நேரா அங்கையே வந்திட்றேன்”

“என்னவோ பண்ணு. நாங்க கார்லபோறோம்…”

“அது சரி, ஆனா நான் இங்க வந்து திரும்பி அவ்ளோதூரம் கடுப்பாயிருக்கும். எனக்கு பக்கம்தான். அங்கையே நேரா வந்திட்றேன்”

“..”

“மூஞ்சி ஏன் அப்டி போகுது.. என்ன பண்ணணும் நீ சொல்லு.”

“ நீயும் எங்ககூட கார்ல வர்லாம்ல”

”அப்ப என் சைக்கிள்?”

“ஆமா… பெரிய இது… பஸ்டாண்டுல பூட்டாம போட்டா நாய் வாய்வைக்காது..”

“ஏய்ய்”

”சரி சரி விடு. எங்கியாவது போடு. காலைல போய்ட்டு நைட்டு வந்திரலாம்”

”ம்ம்.”

o

நந்து சைக்கிளை செண்டரின் கீழ்தளத்திலேயே விட்டுவிட்டு வந்திருந்தான். பாதைத்திருப்பமொன்றில் நந்து அவர்களின் காரில் ஏறிக்கொண்டான். எதோ ஒரு வாடகை அம்பாசிடர். டிரைவருக்கு அருகில் நந்துவும், க்ருத்திகாவின் அண்ணனும். பின் சீட்டில் க்ருத்திகாவும் அவள் பெற்றோரும். ரியர்வ்யூ மிரரில் நந்துவின் பார்வையில் அவள் இருந்தாள். பட்டுத்தாவணியும், நெத்திச்சுட்டியும் குண்டுமல்லியுமாக. அப்பாவிடமும் அண்ணனிடமும் வம்பிழுத்துக்கொண்டே இருந்தாள். அண்ணனும் அவளும் அங்கையே அடித்துக்கொண்டார்கள். சில அடிகள் தவறி நந்துவின் மீது படும்போது பதறி கையை எடுத்துக்கொண்டாள். பிறகு சரிந்து கண்ணாடிவழியாக இவனைப்பார்த்தாள்.

அரைமணி நேரத்தில் கோவில் ஏரியாவை அடைந்திருந்தார்கள். கீழேயே செருப்புகளை கழற்றிவிட்டு பாறைகளின் ஊடாக மேலே நடக்கத்தொடங்கினார்கள். அண்ணன் டிரைவருடன் எங்கையோ பக்கத்தில் போவதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனான். அம்மாவும் அப்பாவும் பின்னால் மெதுவாக வந்துகொண்டிருந்தனர். இவர்கள் இருவரும் போட்டி போட்டு ஏறுவதாக கொஞ்ச தூரம் ஓடி ஏறினார்கள். க்ருத்திகா கொஞ்ச நேரம் இவனைப்போல் நடப்பதாக நடித்துக்காட்டினாள். பிறகு அதுவும் சோர்ந்து, இருவரும் மெதுவாக நடக்கத்தொடங்கினர். ஒரு நேரத்தில் க்ருத்திகா இவன் தோளில் கை வைத்து ஊன்றிக்கொண்டே ஏறிக்கொண்டிருந்தாள். நந்துவிற்கு அதை விட மனசில்லை. வழக்கத்தைவிட கொஞ்சம் மெதுவாக நடந்தான்.
பத்து நிமிடங்கள். விளையாட்டுகள் அனைத்தும் ஓய்ந்து சோர்வாக ஏறிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு பூந்துவாலை துண்டைப்போல க்ருத்திகாவின் உள்ளங்கை தோளில் அழுந்தியிருந்தது. நந்துவிற்கு நிறைய அழவேண்டும் போலவும், திரும்பி க்ருத்திகாவை அணைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்றும் தோன்றியது. மெல்லிய குளிர்காற்றில் கலந்திருந்த க்ருத்திகாவின் மல்லிகை வாசனை அந்த இடத்தின் குளிர்ச்சியை இவனுக்குள்ளும் பரப்பியிருந்தது.

“க்ருத்திகா..”

“ம்ம்”

“எனக்கு உன்னப்புடிச்சிருக்கு..”

“எனக்குந்தாண்டா. அதான் வரச்சொன்னேன்.”

“அதச் சொல்லல. அதுக்கும் மேல. ரொம்ப. வாழ் நாள் பூரா இப்படியே உன் கைய தோள்ல வச்சிட்டே நடந்துட்டு இருக்கமாட்டமான்னு தோணுது.”

“என்ன.. எதாவது படம் பாத்தியா?என்ன படம்”

அதற்கு மேல் எதும் சொல்லத் தோன்றவில்லை. ஒருமுறை முறைத்துவிட்டு திரும்பி நடந்துகொண்டிருந்தாள். க்ருத்திகாவும். தோளிலிருந்து அவள் கையை இறக்கவில்லை.

o

பாறைகளின் மேலிருந்த சமதளத்திற்கு வந்துவிட்டிருந்தார்கள். உடைத்து போடப்பட்டிருந்த கற்களில் இருவரும் அமர்ந்தார்கள். தூரத்தில் க்ருத்திகாவின் அம்மாவும் அப்பாவும் வந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் குலதெய்வமென தேடி வந்த எதோ ஒரு சாமி அந்த சமதளத்தில் இருந்தது. மேலே கல்லாலான குடையும். சாமியின் மீது மஞ்சளும் குங்குமமும் எண்ணைப்பிசுக்கும் பிசுபிசுப்பாக ஒட்டியிருந்தன. க்ருத்திகா வேர்த்திருந்தாள். நெத்தியில் குரோட்டன்ஸ் செடியில் தெளிக்கப்பட்ட நீரைப்போல வியர்வை ஒட்டியிருந்தது. தன் தாவணி தலைப்பெடுத்து நெற்றியைத் துடைத்துக்கொண்டாள். தலைப்பை இவனிடம் கொடுப்பதைப்போல் கை நீட்டியபடி இவனைப்பார்த்தாள். அவன் அதை தொடப்போக கோபப்பார்வையுடன் வெடுக்கென இழுத்துக்கொண்டாள்.

நந்து வெறுங்கையாலேயே தன் நெற்றியைத்துடைத்துக்கொண்டான். க்ருத்திகாவின் நெற்றியில் ஸ்டிக்கர் பொட்டு ஒதுங்கியிருந்தது. எதோ ஒரு வேகத்தில் இவன் அதை கையால் எடுத்து சரியான இடத்தில் வைத்தான். அவள் கண்மூடிக்கொண்டாள். பின்னால் காலடிச்சத்தங்கள் வலுக்க ஆளுக்கொருபக்கம் திரும்பிக்கொண்டனர். அப்பா அம்மா சரியாக வந்து சேர்ந்தார்கள்.இவன் செய்ததை அவர்கள் பார்த்திருக்கக்கூடும் என நினைத்தபோது நந்துவுக்கு கொஞ்சம் உதறல் எடுத்தது. அவர்கள் இவர்கள் இருவரையும் கவனிக்காமல் குனிந்தபடியே முட்டிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு ஏறிவந்தார்கள்.

கட்டிவைத்திருந்த பூச்சரங்களை சாமியின் மேல் போட்டார்கள். கொண்டுவந்திருந்த தாம்பாளத்தை எடுத்துவைத்து, அதில் தேங்காவை உடைத்து வைத்தார்கள். பாக்கெட் கற்பூரத்தை உடைத்து சாமியைச் சுற்றி நாலாபுறமும் ஏற்றி வைத்தார்கள். பிறகு கைகூப்பியபடியே மூன்றுமுறை சுற்றிவந்தார்கள். க்ருத்திகாவின் அம்மா கைகாட்டி இவனை அழைத்து தாம்பாளத்திலிருந்த அச்சுவெல்லங்களின் ஒன்றை இவனிடம் கொடுத்தார்கள். இவன் மறுத்தபோது எதோ ஐதீகம் என வற்புறுத்திக்கொடுத்தார்கள். இவன் வாங்கி வாயில் அதக்கிக்கொண்டான். தேங்கா,பழ,வெற்றிலைகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு தாம்பாளத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு இறங்கத்தொடங்கினார்கள்.

o
மலையை விட்டு இறங்கும்போது வெயில் தாழத்தொடங்கியிருந்தது. ஒரு வேப்பமரத்தடியில் அமர்ந்துகொண்டார்கள். கொண்டுவந்திருந்த புளிசோறை ஆளுக்கொரு உருண்டையாக உருட்டி க்ருத்திகாவின் அம்மா கொடுக்க, டிரைவர் உட்பட ஒவ்வொருவராக வாங்கிக்கொண்டார்கள்.கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, மலையேறிய அசதியும் இளவெயிலும், வேப்பமரக்காற்றும் சேர்ந்து மெல்ல கண்கள் சொக்க மரத்தண்டில் சாய்ந்தே அமர்ந்திருந்தார்கள்.

நந்து தூக்கம் கலைந்து எழுந்தபோது, அம்மா மரத்தடியில் ஒரு கல்துண்டை தலைக்கு வைத்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். டிரைவரும், க்ருத்திகாவும் அண்ணனும் காருக்குள்ளாகவும், அவள் அப்பா தூரத்திலிருந்த இன்னொரு மரத்தின் கீழ் இருந்த திண்டிலும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். க்ருத்திகா தூக்கத்திலேயே சாய்ந்து நந்துவின் மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தலைமுடி நந்துவின் கைகளில் படர்ந்திருந்தது. கொஞ்சமாய் நெற்றிப்பக்கத்தில் முடி விலக்கி நந்து முத்தமிட்டான். முதலில் தூக்கத்திலேயே மெல்லச் சிரித்தவள் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். எழுந்தமர்ந்து நந்துவை முறைத்தாள். உடைகளைச் சரிசெய்தாள். தாவணியை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள்.

“என்ன பண்ற.”

”இல்ல தூக்கத்துல நீதான்.. உன் முடி உன் வாய்க்குள்ள..” நந்து உளறினான்.

“ஓ.. அப்ப இது..” முத்தமிட்ட இடத்தை தொட்டுக்காட்டி கேட்டாள்.

”இல்ல..”

”என்ன நினைச்சுட்டு இருக்க மனசுல..”

“….”

ஒரு எதிர்பாராத கணத்தில், க்ருத்திகா நந்துவை ஓங்கி அறைந்தாள். பின் அழத்தொடங்கினாள். அதற்குள் சத்தம் கேட்டு க்ருத்திகாவின் அம்மா எழுந்துவிட்டார்.

“அய்யோ இங்க வாங்களேன்… என் புள்ளைய என்னவோ பண்றானே… இன்னொரு புள்ளையா நினைச்சு கூட்டிட்டு வந்தேனே.. அவளும் வெள்ளந்தியா பழகுனாளே… இப்படிப்பண்ணிட்டானே..”

க்ருத்திகா அழுதுகொண்டே நின்றுகொண்டிருந்தாள். க்ருத்திகாவின் அப்பாவும், அண்ணனும், ட்ரைவரும் சத்தம் கேட்டு எழுந்து வருவதற்குள், நந்து வாழைத்தோப்புகளுக்குள் புகுந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.

- அடுத்து ரோகிணி வருவாள்.

#FebFever – 2. பரணி

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பாகம் 1

o

நந்து காத்திருந்த முற்றத்தில் வேப்பம்பூக்களும் பழங்களும் உதிர்ந்து கிடந்தன. தென்றல் அவன் தலைமுடிகளுக்குள் நுழையும்படி வீசிக்கொண்டிருந்தது. உள்ளிருந்து அவள் வந்தாள்.

“யார்ங்க?”

“இல்ல.. அண்ணாவியப்பாக்கணும். நந்துன்னு சொன்னா அவருக்குத் தெரியும்..இன்னிக்கு வரச்சொல்லியிருந்தார்”

அவள் திரும்பி உள்ளே போனாள். வேப்பங்காற்று கலைக்கும் தாவணி. எதோ குமரியம்மனைப்போல், பட்டுசரிகை பாவாடையும் ஜாக்கெட்டும். அவள் உள்ளே போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். காற்று இதமாக இருந்தது. அவள் போன கொஞ்ச நேரத்தில் வந்தார்.

“ நீயாடே.. வா. ஏன் நிக்க?திண்ணையில இரி. என்னவிஷேஷம்?”

“இல்ல.. இன்னிக்கு வரச்சொல்லிருந்தீங்க… சோதிடம் கத்துக்கிற விஷயமா?”

“அட ஆமா, மறந்தே போய்ட்டேன். அதுச்செரி திடம் கத்துக்கிட இப்ப என்னடே அவசரம். உன் வயசென்ன ஒரு பதினஞ்சு இருக்கும்மா?”

“ஆமாங்க. ஸ்கூல் லீவு. சும்மா இருக்கப்ப கத்துக்கலாம்னு”

“ஓ தொரைக்கு பொழுதுபோக்குக்கு கத்துக்க வந்தியளோ?”

“அப்டி இல்லீங்க. தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆர்வம்தான். “

“இங்கபார்டே. இதொண்ணும் வெளாட்டுக்காரியமில்ல. தேவக்கணக்கு. அதெல்லாம் மூணுமாசத்துல தெரிஞ்சுராது. நான் என் அண்ணாவிகூட ஆறுவருஷம் அலைஞ்சப்புறம்தான் அவர் சுவடிக்கட்டையே தொட விட்டார் தெரியுமா?”

“….”

“சரி.. டெய்லி வந்து போக இரி. நானாப்பாத்து பாடம் ஆரம்பிக்கிறவரைக்கும் எதும் கேட்கக்கூடாது தெரியுதா?”

“சரிங்க அண்ணாவி”

o

நந்து இந்த விடுமுறை நாட்களை முழுவதுமாய் அள்ளி பருகிவிடும் முடிவிலிருந்தான். காலையில் கணினி வகுப்பு. மதியத்திற்கு மேல் அண்ணாவி வீட்டில் ஜோதிட உதவிகள். உண்மையில் அங்கு எந்த வேலையும் கிடையாது. அண்ணாவி, பிஸியான ஜோதிடரும் கிடையாது. கைராசிக்காரர் என பழைய ஆட்களும், அவரிடம் ஒருவார்த்தை கேட்கலாம் என ஊரின் எல்லா ஜோதிடக்காரர்களுக்கும் போய்வரும் புதிய ஆசாமிகளும் மட்டும் வருவதுண்டு. ஆள்வராத நேரங்களில் அண்ணாவி பேசிக்கொண்டேயிருப்பார். அது புராணக்கதையில் தொடங்கி, ஜோதிட காரணிகளை நோக்கி விரிந்து நடப்பு அரசியலில்தான் போய் நிற்கும். வயசான காலத்தில் புதிய நண்பனாகவும், பேசுவதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் மட சீடனாகவும் நந்து இருந்தான்.

மதியச்சாப்பாட்டில் ஆரம்பிக்கும் கச்சேரி. நடுவில் யாராவது ஜோதிடம் பார்க்கவந்தால், அவர் ஜாதக்கட்டுகளை வாங்கி, மனக்கணக்குகளைப்போட்டு, ஒரு எண்ணைக் கண்டுபிடித்துச் சொல்வார். அந்த எண் போட்ட நோட்டை முதல் அறையில் அலமாரியிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு வந்து கொடுக்கவேண்டியது நந்துவின் வேலை. அந்த நோட்டிலேயே வந்திருக்கும் ஜாதகத்திற்கான பலாபலன்களை அவருக்கு மட்டும் புரியும் செய்யுள்களில் எழுதி வைத்திருப்பார். அந்த நோட்டுகள் கூட, அவரே தன் குருவிடம் கற்றுக்கொண்ட ஜோதிடத்தின் அடிப்படையில் கணிதச்சமன்பாடுகளை உருவாக்கி, முழுக்க கைப்பட எழுதிவைத்தவை. வருடம் ஒரு முறை பிரதியெடுப்பதற்காகவே அண்ணாவியின் அக்கா பையன்கள் இருவர் எதோ ஊரிலிருந்து வருவார்கள். பழைய நோட்டைப்பார்த்து ஈயடிச்சான் காப்பி போல புது செட் நோட்டுகளில் எழுதிக்குவித்துவிட்டு கிளம்பிவிடுவார்கள். அவர்கள் மூலமாகத்தான் பரணியிடம் பேசத் தொடங்கினான் நந்து.

o

நந்து வந்தபோது அண்ணாவின் மருமகன்கள் இருவரும், திண்ணையில் கால் ஒருக்களித்து அமர்ந்து நோட்டுகளை காப்பிஎடுத்துக்கொண்டிருந்தனர். அண்ணாவியின் சைக்கிள் இல்லை. வெளியில் எங்காவது போயிருக்கக்கூடும்.

“என்னண்ணே… ஆரம்பிச்சாச்சா?”

“ஆமாடே.. நீயென்ன புதுச்சட்டை சந்தனம் குங்குமம்னு ஜெகஜோதியாவந்திருக்க.. பொண்ணுகிண்ணு பாக்கப்போறியா?”

“இல்லைண்ணே.. அம்மாப்பா கல்யாண நாளு.. கோயிலுக்குப்போயிருந்தோம். அதான். இந்தாங்கண்ணே சாக்லேட்”

”ஓ. செரி செரி. ஏம்ல.. எங்களுக்கு மட்டும்தானா?”

“இல்லீங்க.. அண்ணாவிக்கு அம்மா பாயசம் கொடுத்துவிட்டுட்டாங்க காலைலையே”

“அட கிறுக்குப்பயல.. அதில்ல. பரணிக்கு சாக்லேட் கொண்டுவந்தியா?”

“அய்யோ இல்லைண்ணே..”

“லேய் உண்மையச் சொல்லு. நாங்க எப்பவாது வர்றவங்க.. நீ நெதம் இங்கதான் கெடக்க. பரணிப்புள்ளைட்ட எதுனா பேசுனியா? நாங்கதான.. சும்மா சொல்லு”

“அய்யோ. அப்டில்லாம் எதும் இல்லைண்ணே..”

இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டார்கள்.பிறகு நந்து பக்கம் திரும்பி..

“செரி.. அவளுக்கும் ஒரு சாக்லெட் குடுத்துரு. குடுக்கும்போது பெரியத்தான் குடுக்கச்சொன்னாருன்னு ஞாபவமா சொல்லியுட்ரு.. என்ன?”

நந்து கையில் வேறு சாக்லேட் இல்லை. மறுபடியும் சாக்லேட் வாங்க லொங்கு லொங்கு என அரக்கிலோமீட்டர் சைக்கிள் மிதிக்கவேண்டும். மிதித்தான். சாக்லேட் வாங்கித் திரும்பும்போது இருவரும் திண்ணையில் இல்லை. நோட்டுகள் மூடிவைக்கப்பட்டிருந்தன. பக்கத்தில் காலி காபி டம்ளர் இருந்தது. நந்து வாசலுக்குப்போய் வாசலுக்குப் போய் குரல் கொடுத்தான்..

”ஏங்க. ஏங்க..”

“ அட உள்ள வா நந்து. பாத்திரம் தேய்ச்சுட்டு இருக்கேன்.”

நந்து நுழைந்த போது உள்முற்றத்தின் கிணற்றடியில் சண்டை நடந்து முடிந்திருந்த தெரு போல எச்சில்பாத்திரங்கள் சபீனா வாசத்துடன் ஈரம்கொண்டு கிடந்தன. கச்சேரிக்காரன் வாத்தியங்களுடன் போராடுவதைப்போல நடுவில் பரணி அமர்ந்திருந்தாள். ஒரு பக்கமாக இடுப்பில் தூக்கிச்செருகப்பட்ட பாவாடை. ரிஷிகள் ஸ்டைலில் உச்சந்தலையில் உருட்டிக் கட்டப்பட்ட கொண்டை. கையில் கரியும், சபீனாவும், சோப்பும் கலந்த கலவை. நடுவில் ஒரு முறை முகத்தில் விழும் முடியை அவள் புறங்கையில் ஒதுக்கும்போதுதான் நந்து கவனித்தான், அவளுக்கும் அஷ்வினியைப்போலவே ஒரு அழகு இருந்ததை. அம்மா இல்லாத பெண்களின் அழகு என்னவோ விதமாக வீட்டை நிறைக்கிறது.

”இல்ல.. அம்மாப்பா.. கல்யாண நாளு.”

“ஆ. காலைல பாயாசம் வந்துச்சே”

“சாக்லேட்..”

“ஓ.. இதுவேறையா? எல்லாருக்குமா எனக்கு மட்டுமா?”

அவள் கண்களில் என்னவோ இன்னும் கேட்காத கேள்விகள் இருந்ததாக நந்துவிற்குத்தோன்றியது.

“அண்ணனுங்களுக்குக் குடுத்தேன். அவங்கதான் உங்களுக்கும் ஒண்ணு..”

”ஓ..”

“பெரியத்தான் குடுக்கச்சொல்லுச்சு..” நந்து சாக்லேட்டை கிணற்றின் ஓரவிளிம்பில் வைத்தான்.

“ஓ… அவர் சொல்லலைன்னா நீங்க குடுக்கமாட்டீங்களோ?”

“அதில்லங்க..”

“யப்ப்பா சாமி.. நானுஞ்செட்டுதான். பரணின்னே சொல்லு”

“சரிங்க பரணி”

“..”

“சரி பரணி.. நான் போய்ட்டு அப்புறம் வர்றேன்..”

என்னவோ தன்னை வெகுவாக பரணி கிண்டல்செய்துவிட்டதாக நந்துவிற்குத்தோன்றியது. வெளியில் வந்தான். பொழுது சாய்ந்து, பறவைகள் கூடுகளுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தன. சைக்கிள் மிதித்து வீடுவந்து சேரும்வரை நந்துவிடம் ஒரு இனம்புரியாத உற்சாகம் இருந்தது. அவனே கடந்த ஒரு மாதமாக அறியாதது. ரெக்ககட்டி பறக்குதுபார் அண்ணாமலை சைக்கிள் என தலைவர் பாடலின் முதல் இரண்டு வரியை சீட்டியடித்துக்கொண்டே வீட்டிற்கு வந்தான். பாயை எடுத்துக்கொண்டு மொட்டை மாடிக்குப்போய் விரித்து மல்லாக்க படுத்து நிலாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மென்குளிர்காற்று பரவத்தொடங்கி, அவன் எப்போது தூங்கினான் எனத் தெரியாத ஒரு நிமிடத்தில் தூங்கிப்போனான்.

o

அண்ணாவியின் கணக்குகள் ஒருவாறு நந்துவிற்கு அடைபடத்தொடங்கியது. ஜாதகக்கட்டங்களின் சூட்சுமம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புலப்படத்தொடங்கியது. கூடவே மலைப்பாகவும் இருக்கிறது. இத்தனைக்கோடி சாத்தியங்களில், எந்தச் சாத்தியத்தைப் பலனாகச் சொல்கிறார்களென்பதில் இருந்த தேர்ந்தெடுப்புதான் ஜோதிடர்களை உருவாக்குவதாக உணரத்தொடங்கியிருந்தான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பரணியையும் நெருங்கியிருந்தான். அண்ணாவி இவர்களை நட்பை ஒரு பொருட்டாகக் கருதவில்லை. அவள் கோவிலுக்குப்போகும்போது இவனும் சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு உடன் நடந்துகொண்டே போனதும் திரும்பி நடந்துவருவதும் ஒரு வழக்கமாகியது. உடல் அதன் இச்சைகளை நந்துவிற்குக் கற்றுக்கொடுத்தது. பரணியும் முழுதாக அனுமதித்தாள். சைக்கிளுக்கு மறுபுறம் நடந்துகொண்டிருந்தவள் இவன் தோள்பட்டை உரசும் இடத்திற்கு நகர்ந்திருந்தாள். எளிதாய் தெரியும் வலப்புறக் காட்சிகளைப் பார்ப்பதற்கு வேண்டுமென்றே கூந்தல் இவன் முகத்தில் விழ வெட்டித்திரும்பி , பின் இவன் புறம் திரும்பிச்சிரித்தாள். இருவரின் கைகளும், பாதங்களும் அவ்வப்போது தற்செயலாக உரசிக்கொண்டன.

வீடிருந்த தெருவிற்கும், கோவிலிருந்த தெருவிற்கும் நடுவில் புதிய தெருக்களை இவர்கள் கண்டுபிடித்தார்கள். இன்னும் கொஞ்சம் பேசிச்சிரித்தபடி, இன்னும் கொஞ்சம் உடல் உரச. சைக்கிள் அதன் மேடுகளில் தற்செயலாக ஏறி, இவனை அலைக்கழித்து அவள் புறம் சரித்தது. அவளும், சலிக்காமல் இவனை மார்புரச பதறிப்பிடித்துக்கொண்டாள் ஒவ்வொரு முறையும். இருவரும் சிரித்துக்கொண்டனர். உடல் உரசத் தொடங்கியதும், சொற்கள் குறையத்தொடங்கிவிடும். மயிர்க்கூச்செரிய நடந்துகொண்டிருந்தனர். பல நாட்களாக. பலவாரங்களாக. நிஜத்தில் சில நிமிடங்களும் கனவில் பல மணி நேரங்களுமாக.

வீடிருந்த தெரு முனையைத் தாண்டியதும் பரணி சொன்னாள்.

“கால்வலிக்குதுடா”

“ஹேய்.. என்னாச்சு திடீர்னு.. திரும்பி போய்டலாமா?”

“லூசு.. சைக்கிள் ஓட்டத்தெரியும்ல?”

சிரித்தான்.

“சரி ஏறு”

ஏறிக்கொண்டாள். மிதிக்க ஆரம்பித்தான்.

“என்னைய உனக்குப்பிடிக்குமா நந்து?”

“என்னடி இது திடீர் கேள்வி?”

”இல்ல.. ”

“புடிக்கும். ஆனா அஷ்வினி..”

“தெரியும்.. உன் சண்டைதான் உங்க ஸ்கூல் முழுக்க பிரபலமாச்சே”

“ஹேய் அதெப்படி உனக்கு?”

“இல்ல நாம கோயிலுக்குப் போன முதல் நாளே உன் ஸ்கூல் பொண்ணுங்க சொல்லிட்டாங்க..”

“சொல்லிட்டாளுகளா.. ஏண்டி, பசங்களப்பத்தி புரளி பேசுறதத்தவிர உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாதா?”

“ஆமா பசங்க மட்டும் என்னவாம்”

“சரி விடு.. அதான் ஒரு…”

“இதுல என்னடா இருக்கு. எல்லாம் சகஜம்தான்..”

“அடிப்பாவி அப்ப நீயும்..”

“அடிச்செருப்பால. நான் பொதுவா சொன்னேன்.”

“உனக்குப் பிடிச்சிருக்கா?”

“லூசே. பிடிக்காமத்தான் உன் கூட இவ்வளவு நாள் கோயில் குளம்னு சுத்திட்டு இருக்கனா?”

நல்லவேளையாக சைக்கிள் மண்மேட்டில் தட்டி குலுங்கியது. பரணி விழுந்துவிடாமல் இருக்க ஒரு கையை நந்துவின் இடுப்பைச் சுற்றி போட்டுக்கொண்டாள்.

o

கோவிலுக்குப் போகும் வழிகள் இன்னும் நீளமாகிக்கொண்டே சென்றன. சைக்கிளைத் தடுமாறச் செய்யும் மணல்மேடுகள் அதிகரித்தன. மணல் மேடுகள் இல்லாமலையே பரணி இடுப்பை வளைத்து கைபோட்டுக்கொண்டாள். சில நேரங்களில் எதிரில் வரும் பூனைக்கெல்லாம் பயந்து முதுகில் தலைசாய்த்துக்கொண்டாள். உடற்கூச்சமும், உடல் ஆசையும் கலந்த ஒரு உணர்வை முதல்முறை அவன் கவனிக்கத் தொடங்கினான். உடலின் திறக்காத பூட்டுகளின் இருப்பிடத்தை.

இதுவரை இல்லாத உடற்சோர்வு அவர்களைக் கோவிலைவிட்டு கிளம்பவிடாமல் செய்தது. பிரகாரத்திலும், தெப்பக்குளத்தின் படிக்கட்டுகளிலும், பிறகு கோவில் பின்புறத்திலிருக்கும் மரத்தின் அடியிலும், இறுதியாக மரத்தின் பின்புறமும். மாமரத்தின் பின்புறம் நந்து அவனது முதல் உதட்டு முத்தத்தை அறிந்து கொண்டான். வாய்கசந்து, எச்சில் ஒட்டி, கொஞ்சம் அருவருப்புடன் கூடவே. பூனை சுடுபாத்திரத்தில் வாய் வைத்து பின்னிழுத்துக்கொள்ளும் அதே வேகத்தில். பரணி நந்துவை நிறுத்தினாள். பூனைவேகத்தை, பசித்த கன்றின் வேகமாக மாற்றி….

o

” நீ ஜோசியம் கத்துக்கிட்ட வரைக்கும் போதும். ”

காலை காப்பியுடன் அம்மா இப்படிச் சொன்னபோது குழப்பமாக இருந்தது. உண்மையில், நந்துவின் முடிவுகளை யாரும் எடுப்பதில்லை. இவனே எடுத்துவிட்டு தெரிவிப்பது மட்டும்தான். ஸ்கூலுக்குப் போகலாமாவேண்டாமா என்பதிலிருந்து, எப்போது வீடு வருவது, எப்போது வெளியே போவது என்பதுவரை யாரும் எதுவும் இதுவரை கேட்டதில்லை. முதல் முறையாக, அதுவும், ஜோதிட விஷயத்தில்.. கொஞ்சம் குழப்பமாக இருந்தது.

“ஏன்ம்மா?”

“போவேணாம்னா இரேன்.. இப்ப என்ன வந்துச்சு?”

“இல்லம்மா.. ஏன் திடீர்னு..”

“அவுங்கவீட்ல இன்னிக்கு துட்டி விழுந்துட்டு. பெரியமனுஷனுக்கு எல்லாத்தையும் விளக்கணுமோ?”

தூக்கிவாரிப்போட்டது. வீட்டில் இருந்ததே அண்ணாவியும் அவர் மகளும் மட்டும்தான். அண்ணாவி இறந்துவிட்டார் என்றால்.. பரணியும் எங்காவது பார்க்கமுடியாத இடத்துக்கு..

“அய்யயோ.. அண்ணாவிக்கு என்னாச்சும்மா.. ஒரு எட்டு போய் இருந்துட்டாவது வந்துட்றேன்”

“அவருக்கென்ன திண்ணக்கம் பிடிச்ச மனுசன் கல்லு மாதிரி இருக்காரு..”

“அப்புறம்..”

“அந்தப் பொண்ணு இல்ல.. அதான் எதோ கால் தவறி கிணத்துல விழுந்து..” அம்மாவிற்கு பேச்சு வராமல் தொண்டையை அடைத்தது. எனக்கு ஒரு நிமிடம் ஒன்றுமே புரியவில்லை. கண்களில் பூச்சி பறக்கும் உணர்வு..

”அவளா? கிணத்துலையா.. அம்மா.. அவளுக்கு நல்லா நீச்சல் தெரியுமா.. எல்லாக்கிணத்துலையும்தான் இப்ப தண்ணியிருக்கே..”

“யப்பா! பெரியமனுசா. ரொம்ப கேள்வி கேட்காத.. சொன்னா ஜோசியக்குப்பையெல்லாம் நிறுத்திட்டு, அடுத்து கம்யூட்டர் படிக்கலாமா, பையலாஜி எடுக்கலாமான்னு யோசி.. பாசாகிடுவல்ல..”

“சரி பொண்ணுதான் இல்ல.. துட்டியெல்லாம் முடிஞ்சப்புறம் அண்ணாவிகிட்ட..”

வார்த்தையை முடிக்குமுன்னரே முதுகில் வலுவாக அடிவிழுந்தது. விறகுக்கட்டையுடன் அப்பா.

“ஒரு பெரிய மனுஷி சொல்லிட்டு இருக்கா.. கூடக் கூட பேசிட்டு இருக்க.. மூடிட்டு இருக்கிறதானா இரு… இல்லைன்னா அப்படியே ஜோசியக்கட்ட எடுத்துட்டு கண்காணாமபோய்டு…”

“சரிப்பா.. துட்டிக்காவது போய்ட்டு…”

“ஏங்க.. இன்னும் ரெண்டு போடுங்க.. இந்த வீட்டுலையும் ஒரு எளவு விழாம இவன் அடங்கமாட்டான் போல.”

அழுதுகொண்டே மொட்டை மாடிக்குப் போனான் நந்து. சின்ன ஊரின் மரணத்திற்கு வேறு முகம். அதுவும் கன்னிப்பெண்ணின் மரணத்திற்கு. என் வீட்டைத் தவிர மற்ற எல்லார் வீட்டிலிருந்தும் யாராவது கிளம்பி போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். முன்னேற்பாடுகளின் சலசலப்பை வழக்கமாய் வெறிச்சோடியிருக்கும் தெருவின் பரபரப்பிலிருந்து அறிந்து கொள்ளமுடிந்தது. உள்ளே குமைந்து கொண்டிருந்த குமிழ் ஒன்றை உடைக்க, தூரத்தில் அழத்தொடங்கிய குழந்தை ஒன்று போதுமானதாய் இருந்தது. அந்த நாள் முழுவதும் அதே மொட்டைமாடியில் சுவரோரமாய்ச் சாய்ந்தமர்ந்து நந்து அழுதுகொண்டிருந்தான்.

- அடுத்து கார்த்திகா வருவாள்

1. அஷ்வினி

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

(அலுவலகத்தில் நடக்கும் ஒரு போட்டிக்காக எழுதத்தொடங்கியிருக்கும் ஒரு காதல் தொடர் :) )

o

”எப்படில இது?” முத்து கேட்டான். அவனுக்கு இன்னும் ஆச்சர்யம் தீரவில்லை. ”எப்படில அவ உன்னப்பாக்கா?” மறுபடியும் கேட்டான்.

நந்து காபியை குடித்து முடித்திருந்தான். முத்துவின் டம்ளரில் காபி அப்படியே இருந்தது.

“அதெல்லாம் அப்டிதான் மக்கா.. கொஞ்ச நாளாவே அவ என்னத்தான் பாத்துட்டு இருக்கா சொன்னா நம்புதியளா நீயும் அவனும். இப்ப பாத்துட்டல்ல.. போய் அவன்கிட்டச் சொல்லு”.

நந்து சொல்லிவிட்டு எழுந்தான். முத்து மிச்சமிருந்த காப்பியை ஒரே மடக்கில் குடித்துவிட்டு அவனும் ஓடிவந்தான். இருவரும் அவரவர் பையை எடுத்து தோளில் மாட்டிக்கொண்டு சைக்கிளை வீடு நோக்கி மிதிக்க ஆரம்பித்தனர். பத்தாம்வகுப்பு பொதுத்தேர்வு நெருங்கியிருந்ததால் நந்து, முத்து, மணி இன்னும் சிலர் பள்ளியிலேயே இரவு தங்கிப்படிக்க ஏற்பாடாகியிருந்தது. முந்தைய இரவுதான், அஷ்வினி விவகாரத்தில் நந்துவிற்கும் மணிக்கும் வாய்த்தகராறு முற்றி கைகலப்பில் போய் முடிந்திருந்தது. அஷ்வினியும் அதே வகுப்புப் பெண். கொஞ்சம் துறுதுறு. நிறைய அழகு. கிராமத்தின் எண்ணைப்பிசுக்குகள் அண்டாத ஷாம்புவில் அலையும் தலைமுடி. சீருடையிலும், காட்டன் கசங்கல்கள் அற்று சீராக தேய்க்கப்பட்ட உடைகள். அரும்பு மீசைக்காரர்களின் கனவுக்கன்னி.
அஷ்வினியை நந்து பெரிதாய் கவனித்ததில்லை. முதல்முறை அவன் கவனித்ததே மணி சொல்லித்தான். நந்து புத்தகப்புழு. பாடப்புத்தகங்களிலிருந்து, வாராந்தரி, தினசரிகள், லைப்ரரியின் கெட்டி அட்டைப்புத்தகங்கள், சுண்டல் மடித்த காகிதம் என எதையாவது எப்பொழுதும் வாசித்துக்கொண்டிருப்பவன். மணிக்கு பெண்கள்தான் பாடம், பொழுதுபோக்கு எல்லாமும். அஷ்வினி பத்தாவது சேர்வதாக எந்தூரிலிருந்தோ இந்தப்பள்ளிக்கு மாற்றல் வாங்கி வந்திருந்த முதல் நாளே மணி கவனித்திருந்தான். பாடம் ஏறாது. எதிலாவது தன்னை நிருபிக்கும் ஆர்வம் பெண்களிடம் கொண்டுபோய் அவனை நிறுத்தியிருந்தது. பள்ளியின் சீனியர் ஜீனியர் என வரைமுறை இல்லாமல் அவனிடம் கதைகள் இருக்கும். அவர்கள் வயசுக்கு வந்த போது, அவர்களின் பெற்றோர்கள் பள்ளிக்கு எழுதிய லீவ் லெட்டர்களின் கலெக்‌ஷன் சேகரித்து வைக்குமளவுக்கு.

அஷ்வினி தனது பிறந்த நாளுக்கு, புதுத்துணி அணிந்து பள்ளிவந்திருந்த போதுதான், மணி நந்துவைக்கூப்பிட்டு அவளைப் பார்க்கச்சொன்னான். அதுவும், மணிக்கு பிடித்த வெளிர் நீலத்தில் அவள் உடை இருந்ததால், அவள் இவனுக்காகத்தான் அந்த நிறத்தில் ஆடையைத் தேர்ந்தெடுத்ததாகவும், பிறந்த நாளுக்கென்று இவனுக்கு மட்டும் வீட்டிலிருந்து கேக் கொண்டுவந்ததாகவும் கூடவே சேர்த்துச் சொன்னான். நந்து அப்படி ஒரு பெண் தன் வகுப்பில் அன்றுதான் சேர்ந்ததைப்போல அவளை உணர்ந்தான். அவளைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அன்று முழுவதும். பள்ளி விடும்வரை.

இதுவரையிலான பெண்கள் இவனைச் சிறுவனாக நடத்தியிருந்த போது, அஷ்வினி முதல்முறையாக நந்துவை ஒரு ஆணாக உணரச்செய்தாள். இதுவரை கவனிக்காத அரும்பு மீசையை அன்றிரவுதான் நந்து முதல் முதலாக கண்ணாடியின் அருகே முகத்தை வைத்து கவனித்தான். ஒவ்வொரு முறை காதுகளின் ஓரங்களில் அஷ்வினி முடிக்கற்றையை ஒதுக்கும்போது நந்துவிற்கும் உடல்கூசியது. கைமயிர்கள் கூச்செறிந்தன. ஒரு முறை ஒரே முறை அஷ்வினி முடிக்கற்றைகளை ஒதுக்கும்போது நந்துவைப்பார்த்தாள். கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள். சிரித்தது போல் இருந்தது. உடைகளை இன்னொரு முறை நேர்படுத்திக்கொண்டு பாடத்தைக் கவனிக்கத் தொடங்கினாள். பாடங்களின் மீது நந்துவுக்கு வெறுப்பு வரத்தொடங்கியதும் அப்பொழுதிருந்துதான்.
o
” நீ ஏம்ல முத்துவ அடிச்ச.. என்ன இருந்தாலும் அவந்தான் உனக்கு அவளக்காட்டிக்குடுத்துருக்கான்”

“கிளிச்சான். அவன் புழுவுனில. சொன்னதெல்லாம் பொய்யி. என்னமோ ரெண்டுபேரும் ஒண்ணாச்சுத்துர மாதிரில்லா நம்மட்டச்சொல்லுதான். ஆனா அவன் அவட்ட பேசுனதே இல்லியாம் தெரியுமா?”

” நெசமாவல மக்கா?உனக்யார்ல சொன்னா?”

“அஷ்வினியே சொன்னா அன்னிக்கு. பீட்டி பீரியட்ல தண்ணிகுடிக்க கிளாஸ்க்கு வந்தம்ல. அப்ப அவ எதோ வயித்தவலின்னு கிளாஸ்லதான் இருந்தா..”

“வயித்தவலின்னா அதாடே?” முத்து திரும்பி கண்ணடித்தான்.

“உட்டு ஏத்துனம்னா வாயெல்லாம் கிழிஞ்சிரும் பாத்துக்க.. நான் சொல்லவா வேண்டாமா?”

“செரி செரி சொல்லு.. அவ என்ன சொன்னா?”

”ம்ம்… இவனப்பத்தி கம்ப்ளெயிண்ட் பண்ணா.. எல்லார்க்கிட்டையும் அவ இவன லவ் பண்றதா சொல்லிட்டு திரியுதானாம். அவகூட்டுப் புள்ளைங்கள்லாம் அவள கிண்டல் அடிக்குதுகளாம். நாமதான் கூடவே சுத்துறோம், நீயாவது அவன்ட்ட சொல்லி, இல்லைனா எச்செம்ட சொல்லவேண்டியாயிரும்ங்கா”

“அதுக்கு நீ பாட்டுக்குப்போய் அவன அடிக்கியே.. இப்ப பிளஸ்டூ அண்ணன்மாரெல்லாம் அவன் சாதிதான் தெரியுமா. வந்து மிதிச்சானுவன்னா என்ன பண்ணுவ?”

“அதெல்லாம் பாத்துக்கிடலாம்ல. இவன மிதிச்சதுல எனக்கொரு சந்தோசம், நான் மிதிச்சேன்னு அவளுக்கும் ஒரு சந்தோசம், அதானடே வேணும் நமக்கு”

“ நமக்கா?”

“செரி எனக்கு.. நீயுந்தான இருந்த, நான் எவ்ளோ தன்மையா இவண்ட்ட சொன்னேன். அவ என்னையப் பாக்குதுதல ஆரம்பிச்சு, கம்ப்ளெயிண்ட் வரைக்கும் சொன்னேன்ல.. அவந்தான் ஏறுனான். அப்புறம் எங்கையென்ன புளியங்கா பறிக்கப்போவுமா?

”யெப்பா சாமி. ஒங்க பஞ்சாயத்துல என்னைய இழுக்காதிய. நீயாச்சு அவனாச்சு. எனக்கு ரெண்டு பேருமே பிரண்டு. அவ்ளோதான்.”

o
இரவில் நடந்த அடிதடி மறுநாள் பள்ளி முழுவதும் பரவியிருந்தது. உண்மையில் நந்துதான் அதை சில உளறல் நண்பர்களின் மூலமாக பரப்பியிருந்தான். சீனியர் செட்டில், மணியின் ஊர்க்கார்கள் நந்துவின் மீது கடுப்பில் இருந்தனர். வகுப்பறை விட்டு வெளியே போனால் எதோ ஒரு வகையில் அடி விழும் என்று நந்துவிற்கும் தெரியும் என்பதால் வகுப்பிலேயே இருந்தான். உணவு இடைவேளையில் வழக்கமாகப் போகும் மரத்தடிக்குப்போகாமல், வகுப்பிலேயே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான். அஷ்வினியும் அவள் தோழிகளும் பெண்கள் பகுதியில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். முடித்துக்கிளம்பும்போது தோழிகளில் ஒருத்தி சத்தம் விட்டாள்

“ஆமாமா. நிறைய சாப்டுடே. இன்னிக்கும் நைட்டு சண்டைபோடணும்ன்லா.. தெம்பா இருக்கும்”

தோழிகள் சிரித்துக்கொண்டே வெளியேபோனார்கள். அஷ்வினி போகவில்லை.

“உங்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும் நந்து”

“சொல்…சொல்லு”

“ஏன் அவன அடிச்ச”

“இல்ல.. நீ சொன்னதத்தான் கேட்டேன். அவன் எகிறுனான். சண்டையாயிட்டு. விடமுடியாதுல்லா” நந்துவின் கைகள் சட்டைக்காலரை பின்பக்கம் அன்னிச்சையாக ஏற்றிவிட்டுக்கொண்டன.

“இப்ப என்ன நீயும் அவன மாதிரியேதான் லவ்வுகிவ்வுன்னு ஆரம்பிக்கப்போறியா?”

“இல்ல.. அதுவந்து..”

“ஒவ்வொருத்தர்ட்டையா போய், அவளுக்காக அவன அடிச்சேன்னு பெருமை பீத்திட்டு திரியணும்.. நாங்க சொக்கி லெட்டர் எழுதணூம்… அதான? அதெல்லாம் எங்கிட்ட நடக்காது”

“….”

“என்ன முழிக்கிற? புடிச்சிருக்காக்கும்? லவ் பண்ணுதியளாக்கும்?”

நந்து ஒரு வேகத்தில் குமிழ் உடைந்து உளறினான்.

“ம்ம.. அது வந்து,, அன்னிக்கு உன் பிறந்த நாளைக்கு நீ ப்ளூ கலர் ட்ரெஸ்ல வந்திருந்த.. அப்புறம் அன்னிக்கொரு நாள் ஒத்தப்பின்னல்.. அப்புறம்..”

“அப்புறம்?”

“ஆமா”

”இதச்சொல்ல ஏன் எருமைமாடே சுத்திவளைக்கிற… நானுந்தான்..”

சொல்லிவிட்டு அஷ்வினி வகுப்பைவிட்டு வேகமாய் ஓடிவிட்டாள். நந்துவிற்கு சில நிமிடங்கள் என்ன நடந்ததென்றே புரியவில்லை.. எதோ சந்தோஷமாக இருந்தது. தன்னைப்பார்க்கப்போகும் ஒரு பெண், தன் பெயரை பின்னால் சேர்த்து பெஞ்சுகளில் எழுதிக்கொண்டு என்னைப்பார்த்துச் சிரிக்கப்போகும் ஒரு பெண். பிற்காலத்தில் என்றாவது ஒரு நாள், நம் சொந்த பைக்கில் உக்காரவைத்து ஊரெல்லாம் வலம் வரப்போகும் ஒரு பெண், தன் காதலை அதுவும் இந்த சாப்பிட்டதற்கும் கைகழுவுவதற்கும் இடையில்தான் முடிவாக வேண்டுமா? சினிமாக்களைப்போல, கிரீட்டிங்க் கார்டில் பூவைத்தெல்லாம் மண்டி போட்டு நீட்ட வேண்டிய அவசியமில்லையா.. குழப்பமாக இருந்தது. டிபன்பாக்ஸை மூடி பையில் வைத்துவிட்டு மூலையிலிருந்த குடிதண்ணீர் பானையிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து ஜன்னல் வழியாக எட்டி கைகழுவிட்டு பெஞ்சிலேயே படுத்தான். இடைவேளை முடிய இன்னொரு அரைமணி நேரம் இருந்தது.

o
பருவத்தின் அத்தனை சேட்டைகளையும் அஷ்வினியும் நந்துவும் அதன்பிறகு செய்துகொண்டிருந்தார்கள். பாடம் நடக்கும்போதே ஒருவருக்கொருவர் தற்செயலாய் நடப்பது போல திரும்பிப்பார்த்துக்கொண்டார்கள். கண்கள் சந்திக்க நேரும்போது சிரித்துக்கொண்டார்கள். நண்பர்களுக்கு நடுவில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் ஓர இடங்களுக்கு மாறினார்கள். வகுப்பிற்கான வேடிக்கைப்பொருளாய் இவர்களுக்குள் நடமாடிக்கொண்டிருந்த பேப்பர் வினியோகங்கள் இருந்தன. நந்து ராக்கெட் அனுப்ப, அஷ்வினி எதாவது பதில் எழுதி மொத்தத்தையும் கசக்கி ஒரு பந்தைப்போல இவன் மீது எறிந்து கொண்டிருந்தாள். ஆசிரியர்கள் ஜாடைமாடையாக இருவரையும் தனித்தனியே கூப்பிட்டு கண்டிப்பது ஒரு வழக்கமாகவே மாறியிருந்தது. இவர்கள் அந்தக் கதைகளையும் ஒருவருக்கொருவர் எழுதி எறிந்து கொண்டு சிரித்தார்கள். அஷ்வினி வீடிருக்கும் தெருவரை இருவரும் நடந்துபோய், பிறகு தன் வீட்டிற்கு நந்து சைக்கிளேறிய கூத்துகள் நடந்தன. முழுவாண்டுத் தேர்வு தொடங்கும்வரை.

o
”வாய்ப்பிருந்தா மறுபடி பாக்கலாண்டா”

“ஏம்ட்டி லூசுமாதிரி பேசுத. மூணுமாசந்தான லீவு. பிளஸொண்ணுக்கு அம்மா தாவணியெல்லாம் போட்டுட்டு வருவீங்கள்ல… அதுக்காக வெயிட் பண்றேன்”

“இல்லடா. அப்பாவுக்கு மதுரைக்கு மாத்தலாகிட்டு. அங்கதான் போறோம். என் பரிட்சைக்காகத்தான் மார்றத தடுத்துவச்சிருந்தாரு. லீவுல எப்படியும் மதுரைக்குப்போய்டுவோம்”

”என்னட்ட இப்படிச் சொல்லுத இப்பவந்து.. இதெப்பெத்தெரியும் உனக்கு?”

“ போனவாரந்தான்…”

“அப்பவே ஏன் சொல்லல”

“பரிச்சை. நீ படிப்பியோ மாட்டியோன்னு”

“அக்கறை இருக்கிறவ எதாவது வழி சொல்லணும்ல.. லெட்டராவது போடுவியா?”

“இல்லப்பா கஷ்டம். வீட்ல தெரிஞ்சா பிரச்சினையாயிரும். நான் மாமாவீட்டுக்கு அப்பப்ப இங்க வருவேன். அப்ப கண்டிப்பா சொல்லுதேன்”

“..”

“என்னக்கட்டிப்பிடிச்சுக்கோடா”

அஷ்வினிக்கும் நந்துவிற்குமான முதல் ஸ்பரிசமாகவும், கடைசி ஸ்பரிசமாகவும் அது இருந்தது.

- அடுத்து பரணி வருவாள்

பழைய பதிவுகள்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,958 other followers

%d bloggers like this: