#3

கண்ணீர் துடைக்கும் விரல்களை விரும்பி
மொட்டை மாடியின் செம்மண் ஓடுகள்
மீது தன் சூட்டை அறியும் ஒருவன்
அவன் கடைசி மூச்சிற்கான
அரளி விதைகளை நினைத்துக்கொள்ளும்போது

முத்தங்களைத் தாங்கி வந்த
ஒரு குறுஞ்செய்தியை
அனுப்பியவளுக்காக

இன்னும் ஒரு ஜென்மத்தின்
ஒவ்வொரு மணித்துளியையையும்
தீயிலிட்டுப்பொசுக்குவதில்
தவறில்லை தானே?

#4

இன்று சில கவிதைகளை நான் எழுதக்கூடும்
வெள்ளைத்தாளில் நிரப்பும்
மசிகளின் வேகத்தில் நிதானமில்லை

சிலவருடங்களுப்பின் எடுத்ததால்
நடுக்கம் கொடுக்கும் இந்த
எழுதுகோல்களை
கைக்கெட்டும் தூரத்தில் வைத்தவன் எவன்?

நாம் ஒரு கடிகாரத்தை
பின்னோக்கித் திருப்ப முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறோம்
என நீ அறியவில்லையே..

அதை அறிந்த யாரோ ஒருத்திக்காக
திருப்பித்தான் ஆகவேண்டியிருக்கிறது
இதை.
o