உடன் வர மறுப்பவர்களுக்கு

1 பின்னூட்டம்

உடன்வர மறுப்பவர்களுக்கு
கோமாளியாய்
இருந்திருப்பதைக் குறித்த
குற்றச்சாட்டுகளால் நாட்குறிப்புகள் நிறைந்திருக்கின்றன

தவறவிடப்பட்ட முத்தங்களை
மீண்டும் கண்டறிய முடியாத
வானம்
எல்லார் காலடியிலும் இருக்கிறது

விடைபெற்றுச் செல்வதன் கடைசித்தருணங்கள்
மட்டுமே
இல்லாத இனிமை நாட்களை
மிச்சம் வைத்துப்போகுமெனில்

முதல் நாளிலேயே விடைபெற்றிருக்கலாம்
நாமும்.

o

என் தெய்வங்கள்
பிறருக்கான உணவை
ஆயிரமாயிரம் கைகளில் ஏந்தியிருப்பவை

நீங்கள் நம்பும் தெய்வங்களே
உங்களைக் காக்கட்டும்
எனக்கு எந்த குற்றச்சாட்டும் இல்லை
என்பதை
மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்

உங்கள் தெய்வங்கள்
உங்கள் பழக்கங்களின் வழி எனை அளவிட்டு
உங்களுக்கு அஞ்சி
எனை நோக்கி
தன் மழுக்களை
உயர்த்துமெனில்

மீண்டும்
மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்வேன்
நான் சாத்தானாயிருத்தல்
என் தேர்வல்ல
உங்கள்
தெய்வங்களின் தேர்வு
o

பேசுவதற்கு யாருமற்ற தனித்த
பயணத்தில்

ஜன்னல் நிலா நம்முடன்
வருவதாக நினைத்துக்கொள்வது
ஆசுவாசமாக இருக்கிறது

அத்தனை
அறிதல்களுக்குப் பின்னும்

நம்
பாதைகளில் தனித்து நடக்கையில்
எதிர்வரும் நீ
முகம் திருப்பிக்கொள்வதற்கு
முன்பாக

எல்லாம் திரும்பிவிட்டதாக
நினைத்துக்கொள்ளும் கணத்தைப்போல

நிழல்களைப் புகைப்படம் எடுப்பவர்கள்

1 பின்னூட்டம்

கூட்டிலிருந்து தவறி விழும்
சிறு பறவையை
அம்மா மாதேவி என்று அலறியோடி
ஏந்திக்கொள்ளும்
கரங்களை எனக்குத்தெரியும்

தற்கொலைக்கு முந்தைய
இறுதிக்கணத்தில்
தன் முதற்குருதி எண்ணி
முகம்பூத்த சிறுமியை
நான் அறிவேன்

பட்டாம்பூச்சிகள்
சுவற்றில் உரசிப்போகும்போது
உடல் கூசுபவர்களும்
நம்முடனேதான் இருக்கிறார்கள்

அத்தனை மென்மையான
புன்னகையை உடையவர்
ஒரு நாள் சொன்னார்
மெழுகுவர்த்தியை அறுப்பதன் மூலம்
கழுத்தை அறுக்கும் இன்பம் கிடைக்கிறது என்று

மலர்களுக்குள்ளிருக்கும்
விதைகள்
எந்த மரத்தை ஒளித்துவைத்திருக்கிறதென்று
யாருக்குத் தெரியும்.

o

நிழல்களைப் புகைப்படம் எடுப்பவர்கள்
வண்ணங்களிலிருந்து
தன்னைத் துண்டித்துக்கொள்கிறார்கள்

நிர்வாணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள்
ஆடைகளை
பிறருக்கென ஒதுக்கிவைக்கிறார்கள்

மெளனத்தினால் நிறைபவர்கள்
ஏராளமான சொற்களைப்
புதைத்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இன்மை என்பதை
மறைத்தல் என்பதாக மட்டும்தானே
அறிந்திருக்கிறோம்?

o

கருத்த எண்ணைப்பிசுக்குடன்
தூணில்
உறைந்திருக்கும் யட்சியிடம்
விளக்கிருக்கிறது

கனத்த திரவங்களை
உறிஞ்சி எரிக்கும்
விளக்கிடம்
ஒளியிருக்கிறது

கூடவே

ஒளிவீசும்
விளக்கின் அடிப்பாகத்தில்தான்
ஒளிந்திருக்கிறது
மொத்த அறைக்குமான இருள்.

இல்லாமல் போனவர்களுக்கு நன்றி

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தன் உள்ளங்கையையே
கன்னத்தில்
வைத்தபடி உறங்கிப்போகும்
குழந்தைக்கும்

முதல் அழுகையை உதடுமடித்து
விழுங்கும் சிறுவனுக்கும்

காலையிலிருந்து பொறுக்கிய
சிப்பிகளை
அதே கரையில்
வீசிவிட்டு சலித்து அமரும் சிறுமிக்கும்

சொல்வதற்கு ஒரு கதை இருக்கிறது.

கேட்பதற்கு இல்லாமல்
போனவர்கள் பற்றிய கதை

o

தற்கொலைகளிலிருந்து
வெளியேறுவதற்காக

குடும்பங்கள் சூழ்ந்த தனியறையிலிருந்து
மரங்கள் சூழ்ந்த
தனியறைக்கு பிரயாணப்படுகிறான்

மட்கிய இலைவாசத்தின்
அறையிலிருந்து சாவி கொடுத்து
வெளியேறும்
சிப்பந்தி
அதே அறையில்
இதுவரையில் இறந்தவர்களின்
கதைகளை எடுத்து வைக்கிறான்.

பிறகு
அந்த அறையில்
இதுவரை கேட்டும் சலிக்காத
தாய் நிலத்தின் இசை
ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கிறது

நிறுத்துவதற்கு ஆளில்லாமல்.

o

இறுதிமுறையாக முத்தமிடுபவர்கள்
மட்டுமே
கண்ணீரை உருவாக்குபவர்களாக இருக்கிறார்கள்

பிரிதலின் பிரகாசம்தான்
அணையப்போகும்
விளக்கைப்போல்
அத்தனை கூர்மையாக
இருக்கிறது.

மஞ்சனத்தி மரத்தின்
கவிச்சி வாசம்
காலமெல்லாம் நினைவில்
உறைந்திருக்குமென யாரும்
எதிர்பார்க்கவில்லை

என்றாலும்

பிறரிடமிருந்து
தனித்து தெரியும்
வாழ்வொன்றை வேண்டியிருக்கவேண்டாம் அவன் என்றே

இப்பொழுது தோன்றுகிறது.

மசான பதி

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

வழக்கமாகச் செய்வதுதான், மீண்டும் ஒருமுறை, வழக்கத்தை விடாமலிருக்கும் பொருட்டு. வழக்கமென தொடங்கப்பட்டவை ஒரு முறை அதன் குறித்த நாளைத் தவறினால் மீண்டும் அம்மனநிலைக்குத் திரும்பாத சோம்பேறித்தனம் வாய்த்திருக்கிறது. தினம் ஒன்றென எழுதத்தொடங்கிய இத்தளம் ஆகட்டும், அல்லது வாரம் ஒரு முறை எழுதத்தொடங்கிய இத்தொடர் ஆகட்டும், குறித்த நாளை ஒருமுறை தொடங்கியபின் மீண்டும் அங்கே திரும்ப முடிவதில்லை. அத்தொடர்களில் பல பதிவுகள் இன்னும் நிறையாமல் காத்திருக்கின்றன. அவ்வப்போது அந்த தளங்களை எதாவது நினைவூட்டலுக்காகத் திறக்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது. எப்பொழுதாவது மீண்டும் எழுத முயற்சி செய்யும்போது இயலாமை முகத்திலறைகிறது மீண்டும் எப்பொழுதாவது வெளிவரும் என நண்பர்களுக்குச் சொல்லும்போது கழிவிரக்கம் எழுகிறது. அந்த நிலை இதற்கும் வரவேண்டாம் என்பது இவ்வருடம்வரை நிறைவேற்ற முடிந்திருக்கிறது. தொடர்ந்து பார்ப்போம்.

புதிதாக எதுவுமில்லை. முந்தைய தொகுப்பிற்குப்பிறகான அத்தனை பதிவுகளையும் ஒட்டுமொத்தமாகத் தொகுத்து நாட்குறிப்புகளைத் திரும்ப வாசிக்கும் மனநிலையன்றி இத்தொகுப்புகளுக்கு யாதொரு அர்த்தமும் இல்லை. ஒட்டுமொத்தமாக நோக்கும்போது சொல்வெளிப்பாடுகள் தொடர்ந்து மாறிவந்திருக்கிறது என்பதை அறிந்து மகிழ்ச்சி கொள்ள முடிகிறது. பல கவிதைகள் அந்தக்கணத்தைக் கடந்தபின் எந்த உணர்வையும் எனக்கே எழுப்பாதவையாக இருப்பதை உணர்ந்து நீக்கமுடிகிறது. ஒரு எளிய வாசகனாக, சில வரிகளை, சில வார்த்தைகளை நீக்கி செப்பனிட்டு, இனி இவை அதன் வடிவத்தை அடைந்துவிட்டன என ஆசுவாசம் கொள்ளமுடிகிறது. ஒருவேளை பிறிதொரு நாள் வாசிக்கும்போது மொத்த தொகுப்பையும் நிராரகரிக்கும் மன நிலைக்கும் வந்து சேரக்கூடும். பயணமின்றி சொல்லேது?

ஏன் மார்ச் 10 எனும் கேள்வி எப்பொழுதும் அந்தரங்கத்தைத் தொடுவது. இந்நாளில்தான் சொல்லின் கூர்மையை அறிந்துகொண்டேன் என நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு சொல் எத்தனை தூரம் ஒருவரை உடைக்கும், எத்தனை ஆழமாக மன நிலைகளை மாற்றும், எத்தனை பொறுப்புடன் பொதுவில் எழுதுபவன் தன் சொற்களை தேர்ந்து உபயோகிக்கவேண்டும், எத்தனை அவமானத்துடன் நம் சொற்கள் நமக்கு திரும்பி வரக்கூடும் போன்ற சாத்தியங்களை அறிந்து கொண்ட நாள். சொற்களை பொதுவில் வைக்குமுன் எத்தனை கவனம் தேவை, சொற்களை நண்பர்களுடன் பகிரும்முன் நமக்குள் நமக்காக சொல்லிப்பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும் உள்ளிட்ட பல பரிமாணங்களை அறிந்து கொண்ட நாள். இந்த நாளில்தான் எழுத்தாளனாக விரும்பும் நான், எத்தனை பெரிய சுமையை விரும்புகிறேன் என்பதை நானே அறிந்தேன். எனக்கே என்னை நினைவூட்டும் நாளெனவும் நீங்கள் கொள்ளலாம்.

ஏன் புத்தகமாக வெளியிடக்கூடாது எனும் கேள்விக்கு வெளியாகும் புத்தகங்களையும், அதன் முன்பின் நிகழும் ஆட்டங்களையும் மட்டுமே கை காட்டுவேன். நண்பர்களைச் சந்திக்கும்போது, நண்பர்களுடன் இருக்கும்போது ஒரு புத்தகம்வெளியிட்டவன் என சுட்டிக்காட்டப்படுவதை தயக்கமும் கூச்சமுமாக மறுக்கவே விரும்புவேன். ஆகவே, இனி நீங்கள் மசான பதியைச் சந்திக்கலாம்.

தரவிறக்க : https://drive.google.com/file/d/0ByFr3N63dPrbX3BLN0h1NnZIaWM/view?usp=sharing

வாசிக்க :  https://issuu.com/lathamagan/docs/masanapathy

நீங்கா அன்புடன்
லதாமகன்

வடுக்களைக் கத்தியால் சுரண்டுபவன்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பிரியத்தின் ரகசிய நாள்கள்
மீண்டும் வருகின்றன

ரணத்தின் ரகசிய வேர்கள்
மீண்டும் ஒருமுறை வேரற அறுக்கப்படுகின்றன

சொற்களினால் காயம்பட்டவர்கள்
சொற்களினாலேயே
தன் மருந்துகளை
மீண்டும் ஒரு முறை
உருவாக்குகிறார்கள்

நடந்து தீராத
பாதைகளில் மீண்டும்
ஒரு முறை மழை பெய்கிறது

இம்முறை கொஞ்சம் அமிலமாக

o

வனயட்சிகள் தன் எல்லைகளை
மீறி வெளிவரும்போது
எழும் கூக்குரல்களில்
ஒரு இசை இருக்கிறது

மலர்கள் நிலத்திலறைய
அதிர்ந்து விழும் மரத்திலிருந்து
சில பறவைகள்
தன் புதிய கூட்டினைத் தேடி
பறக்கத்தொடங்குகின்றன

பெரு நிழல்கள்
விழும் தெருக்கள்
சிறியதாய் இருப்பதில் தவறேதும் இல்லை

எனினும்

சிறகு முளைக்கும்வரையாவது
காத்திருந்திருக்கலாம்
தாய்பறவைகள்

o

கூண்டுமிருகங்கள்
காட்டைவிட்டுக் கிளம்பும்போது
தன் கடவுள்களை
அறுத்துக்கொள்கின்றன

ஆழத்தின் கடல்
தன் கரைகளை
உடைத்து வெளியேறும்போது
அதுவரை மறைந்திருந்த
மீன்களைத் தூக்கி
தூரத்திற்கு எறிகிறது

வடுக்களைக் கத்தியால்
சுரண்டுபவன்
காயங்களை அறுத்துவிட
எத்தனிக்கிறான்

ஒரே கதவுதான்.

ஆனாலும்

நுழைதலும்
வெளியேறுதலும் ஒன்றல்ல
பிதாவே.

கடைசி ஆயுதம் நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள்

1 பின்னூட்டம்

இறுதியாக ஒருமுறை
இந்த வார்த்தைகளைச்
சந்திப்பதற்காக வருபவர்கள்

தன் முகங்களை எங்காவது
கண்டு பதைக்கிறார்கள்

பெயரற்றவர்களின் பெயரற்ற
வாழ்வின் மூலையில்
தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருப்பதைக்
கண்டு
அச்சம் கொள்கிறார்கள்

கணங்களை
வரலாறாக மாற்றும் பாணர்களிடம்
புன்னகைப்பது

பெரும் சுமை என்பதை
இனியாவது அறிவீர்களா?

o

எறிந்த கடவுள்களை
மறுதலிப்பவன்
மனிதர்களிடம் தன் எளிய
பிரார்த்தனைகளுடன் கையேந்துபவனாகிறான்

புறக்கணித்த மனிதர்களின்
சொற்களை
சுமந்துகொண்டு பெரும்தூரம் வருபவன்
பிறகு
பொருட்களின் மீது
தன் சுமைகளை இறக்கி வைக்கிறான்

ஆயுளழிந்த பொருட்களுடன்
தனித்திருக்க நேர்பவன்
பிறகு போதைகளை
அணைத்தபடி
இரவுகளைக் கடக்கிறான்

இறுதியாக
கடவுள் சுமந்த மனிதர்கள்
பொருட்களை
பரிந்துரைக்கிறார்கள் போதைகளுக்கு
மாற்றென

நண்பர்களே
நதி
தொடங்கும் இடத்தில்
எப்பொழுதும்
முடிவதில்லை.

o

மயானத்திலிருந்து
கிளம்பும்போது
திரும்பிப்பார்க்காமல் செல்லும்படி
கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டவர்கள்
அந்த சொல்லை
திருப்பி திருப்பி பார்த்துக்கொண்டு
வீடு வந்து சேர்கிறார்கள்

கடைசி ஆயுதம்
நிராகரிக்கப்பட்டவர்கள்
தன் தோல்வியை உணரமுடியாமல்
திகைத்து நிற்கிறார்கள்

கடைசியில்
கையில் முத்தமிட்டுப்போனவர்கள்
இப்போது எங்கிருப்பார்கள்
என்றொரு கேள்வி எழும்போதெல்லாம்

நினைவில் எழுகிறது

மலர் உதிர்ந்து
சுழன்று இறங்குவதை
பேரதிசயமாய் பார்த்து
நிற்கும் குழந்தையின் முகம்.

மரங்களைச் சுமந்தலையும் பறவை

1 பின்னூட்டம்

இடக்கையில் செதுக்கிய
நடராஜர்
கால்மாற்றி ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார்

தொட்டியில் பிறந்த மீனின்
கண்ணாடி வானம்
முன்னூற்றருபது டிகிரிக்கு வளைந்திருக்கிறது

யாருமற்ற தெருவில்
உணவுக்கு அலைபாயும்
கண்ணற்றவர்கள் கரங்களில்
மரம் மலர்களை உதிர்க்கிறது

எளிய விதைகளிலிருந்து
வரும்
எளிய மரங்கள்தான்

என் அடர்வனத்தை உருவாக்குகின்றன
என்று சொல்லும்போது
உங்களுக்குப் புரிவதில்லை.

o

கடைசி நாளின் நியாயத்தீர்ப்பிற்காக
முதல் நாளிலிருந்தே
மழுங்கச் சிரைத்து
காத்திருப்பவனிடம்

நீங்கள்
மரணத்தைக் குறித்த பயங்களை
உருவாக்க முயற்சி செய்கிறீர்கள்

முத்தங்களினால் உரசப்படாத
காய்ந்த புலன்களின் மீது
உங்கள் பனித்துளிகள்
குளிர்காலத்தைக் கொண்டுவரும்
என நம்ப வைக்க முயற்சி செய்கிறீர்கள்.

தேவரீர்
மன்னிக்கவேண்டும்
காட்டுச்செடிகள் நிழல்களில் வளர்பவை இல்லை.

o

உடைந்த முகமூடியுடன் மேடையேறும்
பழைய
கோமாளியின் கால்சராயில்
முதல் சன்மானம் செல்லாக்காசென காய்ந்திருக்கிறது

தொலைதீவின் நதியலைகளில்
தன் காட்டுப்பயணத்தின் படகுகளில்
நடுக்கத்துடன் கால்வைப்பவன்
கையில் ஒரு கைக்குட்டையைப்
பொத்திவைத்திருக்கிறான்
நீரில் விட

அழிந்த நிலத்தின்
தாய்பத்திரங்களை பூர்வீகத்தின் வாசனையுடன்
பயணப்பெட்டியின்
கடைசி அடுக்கில் ஒளித்து வைத்திருப்பவன்
எடுக்கும்போதெல்லாம்
மனம் உடைகிறான்

கறிக்குச் சுடும்முன் ஒரு முறை
நினைத்துப்பாருங்கள்
அந்தப்பறவை
எத்தனை மரங்களை
சுமந்து திரிந்தது என்பதை.

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,210 other followers

%d bloggers like this: