மலையுச்சியில் விமானங்களைக் கணக்கெடுப்பவள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

பிதா கைவிரித்து
அழைக்கும்
அம்மலையுச்சியிலிருந்து
தாழப்பறக்கும் விமானங்களை
அவள்
கணக்கெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்

பிதாக்கள் கைவிட்ட
தேசத்தின்
நதிக்கரையில்
தாழப்பறக்கும் விமானங்களைக் கண்டு
அவன்
அஞ்சி ஓடுகிறான்

தேவகுமாரர்கள்
காலடியெங்கும் மறைந்திருக்கின்றன
இன்னும்
வெடிக்காத சில நூறு குண்டுகள்.

ஆதியில் காதல் இருந்தது.

o

காணாமல் போனவள்
திரும்பி வந்து கேட்கிறாள்
ஏன் தேடவில்லை என்று
தலை சாய்த்து
மெல்ல உதடசைத்து

தேடல்களில் சலித்தவன்
புன்னகைத்து அமர்ந்திருக்கிறான்
கைகளை இறுக மூடி
பழைய மலர் தெரியாதபடிக்கு

பைசாசங்கள் சடைவிரித்தாடும்
நிலமெங்கும்
ஒளிந்திருக்கிறது
கால் அழுத்தத்தில் வெடிக்கக் காத்திருக்கும்
மருந்து.

o
கைவிளக்கேந்திய தூண் சிற்பப்பெண்ணிற்கு
ஆதுரத்துடன் புருவ மத்தியில்
குங்குமம் இடுபவன்
யாரும் பார்க்காதபோது
முலைதடவிப்பார்க்கிறான்

கைகூப்பி
தனித்து நிற்கும் சிற்பக்குரங்கிடம்
தன் காதலன் பெயரெழுதிய
மாலை அணிவிக்கிறவள்
யாரும் பார்க்காதபோது
ஆங்காரத்துடன்
வெண்ணையை எறிகிறாள்

காலங்காலமாக இதையே
பார்த்திருக்கிறது
அப்பழங்கோயிலில் வீச்சத்தை
உருவாக்கும்
தலைகீழ் பாலூட்டி.

அன்புடன் காத்திருப்பவர்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஓவியனின் மேஜையில்
நிறைவேறாத
கோடுகள் அப்படியே
இருக்கின்றன

இசைக்கலைஞனின் எழுதப்படாத
குறிப்புகளை
யாரும் பார்த்ததில்லை

நேற்றைய
கடற்கரைச் சிறுவன்
பொத்தி வைத்திருக்கிறான்
ஒரு கிளிஞ்சலை

யாருக்கும் காட்டாமல்.
யாருக்காவது காட்டுவதற்கு

நேற்றிலேயே

o

பலவாறாக அவனை திருத்த
நினைக்கிறீர்கள்

கன்னத்தைச் செல்லமாகக் கிள்ளி
தலையில் வலிக்கும்படி
கொட்டி
காதுகளை பலங்கொண்ட மட்டும் திருகி

இந்த மிட்டாய் உன்னுடன் எப்போதும்
வராது
இந்த பழக்கங்கள்
எப்போதும் மாறாது
என்று சாபமிடுகிறீர்கள்

தன் மிட்டாயை
திருடிக்கொண்டு ஓடும்
சிறுவன்
தொலைவில் நின்று
கத்திச் சொன்னான்

ஆண்டாண்டுகளாக
வெறுப்பை நீங்கள்
வைத்திருக்கும்போது
நான் ஏன் இந்த மிட்டாயை
வைத்திருக்க முடியாது?

o

ஆட்கள் வேலை செய்கிறார்கள்
பாதை மாறிச்செல்லுங்கள்

அவர் கோபமாய் இருக்கிறார்
பிறகு வந்து பாருங்கள்

அவள் உன்னை
பூரணமாய் வெறுக்கிறாள்
தொந்தரவு செய்யாதே

யாராவது
ஒரு முறை என்னிடம்
சொல்லுங்கள்

யாராவது உங்களிடம்
எப்போதாவது சொல்லியிருக்கிறார்களா

“எந்த பதிலீடும் இன்றி
மிகுந்த அன்புடன்
அவர்கள் உங்களுக்காக காத்திருக்கிறார்கள்”

வரலாற்றில் அழியும் கவி

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நீர் நிற்பதற்கு முன்பாக
முதல் ஆளாக
கைகளைச் சுத்தப்படுத்திக்கொண்டு

தனக்கொவ்வாத
பழக்கமுடையவர்கள் இறக்கும்
நாளுக்கு காத்திருக்கும்
இவர்களுக்கு நடுவில்

குவித்த கரங்களில் மழை நீரைபற்றி
செடிகளுக்குக் கொண்டுசேர்க்கும்
பைத்தியக்காரர்கள்
இன்னும் இருக்கிறார்கள்
என்பது
நிம்மதியாக இருக்கிறது

o

இலையுதிர்கால மரங்களில்
சாய்ந்தமர்ந்து
தனியே அழுது கொண்டும்
சிறுவன்

மற்றும்

வேனிற்காலத்து
வன நெருப்பில் நடுவில்
தவறி மாட்டிக்கொண்டு
ஆங்காரத்தினால் அலறும்
இளைஞன்

மற்றும்

கூதற்காலத்து மரத்தின்
நிழலில்
அசைபோட்டு படுத்திருக்கும்
முதியவன்

மூவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
ஒருவரை ஒருவர்
ஒரே காலத்தில்.

o

வரலாற்றின் ஒவ்வொரு
சுழலிலும்

பெரும்புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும்

ஒரு கவிஞன்
அழிந்துகொண்டேயிருக்கிறான்

மென்காற்றினால் ஒரே ஒரு முறை தொடப்பட்டு

தன் துருவில் தன்னையே
அழித்துக்கொண்டிருக்கும்
இரும்பு சட்டகத்தைப்போல

என்றவன் எழுதியிருந்தான்.

கடிதம் எழுத விரும்பும் இரவு

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

என் மலைகளை
உங்களுக்காக தாழ வைத்திருக்கிறேன்
நீண்ட நதிகளில்
ஒரு கைப்பிடி மட்டுமே
என்னிடம் மிச்சமிருக்கிறது
கடைசி முத்தம் போதுமானதாய்
இருக்கும் என நம்புகிறேன்

இறுதியாக கண்மூடும்
போது அருகில்
நிற்பவரே

உங்களுக்கான பாதைகளை
நீங்கள்தான் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டீர்கள்

o

இந்தச்சாலைகளில் எந்தக்காரணமும் இன்றி
விரைந்து செல்கிறவர்களை
ஒதுங்கி நின்று அவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்

வேடிக்கை பார்ப்பவர்கள் எப்பொழும்
வேடிக்கைக்காட்டுபவர்களுக்கு
இடைஞ்சலாகவே அங்கே நிற்கிறார்கள்
என்றவன் சொன்னான்

இடைஞ்சலை உணரும் பயணத்திலிருப்பவர்கள்
எப்பொழுதாவது நின்று
எதுவும் பேசாமல் மீண்டும் தன் வாகனங்களைக்
கிளப்பிச் செல்கிறார்கள்

ஒருவேளை

ஏன் நிற்கிறாய் எனக் கேட்கும்
ஒருவன் வரும் காலத்தில்
புன்னகையை மட்டும் பரிசளித்து
போய்விடுவேன் என்றவன் சொன்னான்

மேலும்

எனக்கும் இதேதான் நிகழ்ந்தது என்றும்.

o

ஒரு தற்கொலைக் கடிதத்தின்
நடுப்பக்கம்
அன்று
என் மடியில் வந்து விழுந்தது.

துரோகங்களை மன்னித்துவிடுவதாக
அத்தனை
ஆதுரமாக
கோபங்களுக்கு மன்னிப்புக்கோருவதாக
அத்தனை
வாஞ்சையுடன்
நம்பிக்கையை இறைஞ்சுவதாக
அத்தனை
வேண்டுதலுடன்

நான் எழுதியதும் இல்லை
எனக்கு எழுதப்பட்டதும் இல்லாததான
அக்கடிதத்தை
மடியில் சுமந்தபடி
கடிதத்திற்கு வெளியில் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தேன்

நான் கடிதம் எழுத விரும்பும்
இந்த இரவில்
நினைத்துக்கொள்கிறேன்

அக்கடிதம் முழுமையாக ஏன் என்னை வந்தடையவில்லை
என்பதைமட்டும்.

அறைக்கு வருபவர்கள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மழை அழைக்கிறது மழை அழைக்கிறது
என்று அழுகிறவனை

ஆசுவாசப்படுத்தும் பொருட்டு

ஜன்னல்கள் சட்டங்களைக் கொண்டு
நிரப்பட்ட அறையில்
தங்க வைத்தோம்

அங்கிருந்தும்
இலை அசைகிறது இலை அசைகிறது
என புன்னகைப்பவனை

பல்லடுக்குக் கட்டிடத்தின்
ஆழங்களுக்கு அனுப்பி
வைத்தோம்

அமைதி அமைதி
என்று கூக்குரலிடுவனை

நம்மால் செய்யக்கூடியது

விலகி ஓடுவது மட்டும்தான் இல்லையா?

o

முதல் முறை
அறைக்கு வருபவர்கள்
இங்கு யாரும் இல்லையா
என திகைத்து கேட்கிறார்கள்

நான் இருக்கிறேன்
என்கிறான்

இரண்டாம் முறை
வரும்போது
உடன் யாரும் இல்லையா
என புன்னகைத்தபடி கேட்கிறார்கள்

நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்
என்கிறான்

பிறகு ஒவ்வொரு முறையும்
வருகிறார்கள்

அவ்வப்போது போதம் முற்றி
அழுதபடி
கேட்பார்கள்
நானும் யாருமில்லாத
இங்கு வந்துவிடவா என்று.

o

அத்தனை பெரிய மாளிகைகளில்
அத்தனை
சிறிய அறைகளில்

ஆடிகளில் முகம் பார்த்தபடி
அமர்ந்திருப்பவர்கள்

அனைத்து அறைகளிலும்
இருக்கும்
அத்தனை பேருக்கும்
தன் புன்னகைகளை
பரிசளிக்கிறார்கள்

ஆனாலும்
அத்தனை
அறைகளும் காலியாகத்தான்
இருக்கின்றன என்பதை

அவ்வப்போது யாராவது
நினைவூட்டுகிறார்கள்.

இன்னும் சிறிதாகும் ஜன்னல்கள்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

யார் காலடியிலாவது
தயக்கமில்லாது முழுமையாய் அமர்ந்துக்கொள்ளவேண்டும்
போலிருக்கிறது

யார் மீதான அன்பினையாவது
முழுமையாக
விளக்கி அவர்களுக்கு புரியவைத்துவிடவேண்டும்

எந்த நாடகத்தையாவது
ஏற்கனவே அறிந்திருப்பதை
வெளிக்காட்டாமல்
அமர்ந்து பார்த்துவிடவேண்டும்

இடை நாட்களை
முற்றிலும் மறந்துவிட்டு
மீண்டும் முதலிலிருந்து
உன் மீதே காதல் கொள்ளவேண்டும்
போலிருக்கிறது

o

பழைய வீடுகளுக்குள்
தவறி நுழைந்துவிடும் சிறுபறவைகள்
ஓவியங்களில் மயங்கி சிறகடித்து நிற்கின்றன

கீறல் விழுந்த கண்ணாடிகளில்
தன் முகங்களை
புதிதாக ஒருமுறை
பார்த்துக்கொள்கின்றன

வரலாற்றுத்தூசுகள்
காற்றிலசையும் போது
கொஞ்சம் திடுக்கிட்டு
வெளியேறிப்பறக்க முயற்சிக்கின்றன

பெரிய வாசல்களைத் திறந்து
அனுமதிக்கும்
பழைய வீடுகள்

வெளியேறும் சிறு ஜன்னல்களை
இன்னும் சிறியதாக
ஆக்கிவிடுகின்றன என்பது
உங்களுக்குத் தெரியுமா?

o

தரையில் விடுவதன் மூலம்
மீன்களைக் காப்பாற்றிவிடலாம்
என
நிஜமாகவே நம்புகிறீர்களா?

வனப்பறவைகளை
உங்கள் வீட்டிற்கு
அழைத்து வரும்பாதையில்
அவை
தன் அழகை வைத்துவிட்டு வந்துவிடுகின்றன
என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?

போய்ப்பார்க்கும்
தொலைவிலிருக்கும் பெரிய மரங்கள்
தொடர்ந்து வளர்வதையும்

கொண்டு வந்து
அருகில் வைக்கப்பட்டிருக்கும்
சிறிய மரங்கள்
அசையாமல் இருப்பதையும்

இன்னுமா நீங்கள் உணரவில்லை?

யட்சி – 100

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

 

 

எல்லாம் நிறையும் காலத்தில் மெளனம் தன் ஆழங்களிலிருந்து வெளியேறும் மலைகளை உடைத்துத் தகர்கிறது. பேராழங்களிலிருந்து வெளியேறும் பெரு நதி எல்லா நிலங்களையும் தன்னுள் நிறைக்கிறது, ஆடல்களில் நிலையழிந்த மனங்கள் தன் எரிகளை உருவாக்கி பொறிகளை நிரப்புகிறது. கொலைவாட்கள் ஓய்வு கொள்ளும் மெளனத்திலிருந்து குருதி வன்மத்தின் சொற்கள் வெடித்தெழும் பெருங்காலத்திற்கு நடைபயிலும் மனங்கள் தன் கனவுகளை மொத்தமாக அழித்து மீண்டெழுகிறது. பெயரற்றவர்களின் முதற்சொற்கள் ஆழத்தின் அழிமுகங்களை கலங்கடிக்கிறது. பேரெரிகளின் முதற்பண் அலகிலா ஆடலின் மொழியை முதற்பறவையின் சிறகசைப்பிலிருந்து எழுப்பி கடற்கன்னிகளைத் துயிலழியச்செய்கிறது. நிலையழிந்தவர்களின் கூக்குரல்கள் ஒற்றை இரைச்சலாக மாறும் பெருங்காலம் தன் வரலாற்றை தனக்குள்ளாகவே தின்று நீள்கிறது. எல்லா நதிகளுடனும் சென்று சேரும் விதைகள் தன் காடுகளை ஆழியாழத்தின் மதுக்கரைகளில் ஒழித்துச் செல்கிறது. பிதற்றல்களின் பெருங்கவிதைகள் சொல்லமுடியாத பெயர்களுக்குள் எரிந்து தணிகின்றன.

நதிக்கரைகளின் இறுதிச் சொற்கள் நதிக்கரைகளிலேயே அழிகின்றன. வீழ்மரங்களின் முதல் கிளைகளை தன் பறவைகளை அசைத்து எழுப்பி வெளியேற்றுகின்றன. மழைச்சொற்கள் கூடற்ற் பறவைகளை இழுத்தணைத்து தன் சிறகுகளுக்குள் ஒளித்து வைக்கிறது. உடைந்த கிளைகளிலிருந்து வெளியேறும் பழுத்த இலைகள் ஒருபோதும் தன் வேர்களை மீள நினைப்பதில்லை. சொற்களில் வழி காடுகளை உருவாக்கியவர்கள் பழங்களை ஒருபோதும் உண்டுணர்வதில்லை. அடையாளமற்றவர்களின் வாழ்வின் கணங்கள் பிறரடையாளங்களை உருவாக்குவதற்காக இருக்கிறது. அழியாத காடுகளை நனையாத மழைகளுக்கிடையே சொல்லற்ற மெளனத்தினால் உருவாக்கும் பாணர்கள் தன் பாடல்களை காற்றில் கலக்கிறார்கள். கருவிகளையுடைக்கும் இசைஞர்களும் சலித்தமரும் ஆடற்சடையர்களும் கிழித்தமரும் மொழிக்கனவான்களும் நாவறுத்து சொல்லற்றமரும் பாணர்களை அஞ்சுகிறார்கள். பீடங்களில் கண்டமறுப்பவர்கள் தன் குருதி பாதங்களை அடைவதில் கவனமாக இருக்கிறார்கள். மெளனம் எழுகிறது கூக்குரலென தேவி.

மனமயக்கி காடுகளில் தனித்திருக்கும் பெருயட்சிகள் யுகயுகமாய் காத்திருக்கும் ஒற்றைச்சொல்லில் தன் சடை விரித்து அமர்ந்திருக்கிறார்கள். தனித்தலையும் பாணர்களுக்கு சொற்கள் வெறியூட்டுகின்றன. தனித்தலையும் இசைஞர்களுக்கு சொற்கள் அலையாகின்றன. தனித்தலையும் சடையர்களுக்கு சொல்லில் ஆடல் அமர்ந்திருக்கிறது. கடந்து போகிறவர்கள் வனத்தை வென்று போகிறவர்களாயிருக்கிறார்கள். சொல்லில் ஆடலில் இசையில் வீழ்பவர்கள் தன் காட்டினை முதல்முறை காண்கிறார்கள். அவர்கள் வெளியேறுவதில்லை. மனமயக்கி காடுகள் தொடர்ந்து நகர்ந்தபடி இருக்கின்றன. போதங்களில் உழல்பவர்கள் தன் காட்டினை தொடர்ந்து போகின்றனர். இசைஞர்களின் பாடல்கள் பாணர்களில் சொற்களிலிறங்கி தன் ஆடலை சடையர்களில் நிகழ்த்துகின்றன யுகம் யுகமாக யட்சிகள் அமர்ந்திருக்கிறார் தொடர்ந்து அதே பீடத்தில் காலங்காலமாக அதே சொல்லில் அசையாமல்.

நதி எரியும் கனவுகள் மரம் உடைக்கா பறவைகளை மிச்சம் வைக்கிறது. ஆடல் ஆழிகளின் அழிமுகங்கள் பெருமீன்களைக் கரையொதுக்கி குருதியால் நிறைகிறது. உடலெரியும் சித்தர்கள் தன் புன்னகைகளை மாறாமல் வைத்திருந்து கிளைப்பறவைகளைத் திடுக்கிடச் செய்கிறார்கள். மெளனத்திலிருந்து வெளியேறும் சித்தர்களின் முதற்சொல் அத்தனை எரிகளை உருவாக்குவதாக இருக்கிறது. ஆயுதங்களை உருவாக்கியவர்கள் அத்தனை கனவுகளையும் தன் குருதியினால் துடைத்து துலங்கிடச் செய்கிறார்கள். அகல்விளக்குகளின் ஒளி எல்லா நிலங்களின் இருள்களிலிருந்தும் தனித்திருக்கிறது. முதற்பொறி வெளியேறும் பேரெரிகளை தன் விளக்குகளுக்கு கொண்டு செல்லா சிறு உயிர்களுக்கு வாஞ்சையிருக்கிறது. காடழிக்கும் எரி குறித்த சுய அறிதல் தன் விளக்குகளை வெளியேற்றி தன் பாதைகளை கண்டடைகிறது. பேராடல்களை சிறு அசைவென அஞ்சுபவர்க்ள் ஒருபோதும் காட்டினை செடியென்றன்றி வேறெங்கும் அறிவதில்லை தேவி.

பெருங்காடர்கள் தன் தந்துகிகள் உடையும் வரை ஊதும் காற்று காலங்களின் முடிவிலி கனவுகளில் தன் பெயர்களை யுகம் யுகமாக எழுதிப்போகிறது. தன் கடைசி நரம்புகளை அறுத்து மூங்கில் கட்டி இசை அடையும் இசைஞர்கள் ஒற்றைச் சொல்லை முடிவற்று இசைக்கிறார்கள். தன் அணி அதிர உடலதிர பாகங்கள் உதிர தன்னை அணுக்கி உதிர்க்கும் ஆடல் வல்லான் சித்தம் கலங்கி ஒவ்வொரு பாகமாய் திசைக்கொன்றாய் எறிகிறான். காலம் அவனை காடென்கிறது நதியென்கிறது கடலென்கிறது பெருமழையென்கிறது. எரியென்கிறது உடையும் பெரும்மரம் என்கிறது. உடையும் கிளையென்கிறது. உடைவதற்கு முன் குஞ்சுகளைச் சாகவிட்டு பறக்கும் சிறுபறவையென்கிறது. உடைந்து வீழும் சிறுமுட்டை என்கிறது. காலமற்று சிறகற்று முட்டை உடைந்து வெளியேறும் குறை உயிர் பறவையென்கிறது.

தாய்மடி உடைந்து வெளியேறும் சிறு உயிர்களின் குட்டியென்கிறது. முட்டைகளிலிருந்து தன்னைத் தேடி நாகம் என்கிறது. நாகம் தன் கனவுகளில் மரங்களை கிளைகளை பறவைகளை குஞ்சுகளைக் காண்கிறது நாகம் ஆடல்வல்லானை தானெனக்காண்கிறது. சுழல் எழுகிறது. சுழல் அமைகின்றது. சுழல் ஒரு நாளில் தன்னை சுழலென்றகிறது. ஆடல்வல்லான் தன் ஆடலைத் தொடங்குகிறான். இசைஞரக்ள் ஒலியிலிருந்து இசையைப் பிறித்தறிகிறார்கள். பாணர்கள் இசையிலிருந்து தன் சொற்களைக் கண்டடைகிறார்கள். சொற்களில் மீது அன்றும் இன்றும் என்றுமாக ஒரு பெண்ணுருவம் அமர்ந்திருக்கிறது. அவள் சொல்லெழுப்பாமல் அமர்ந்திருக்கிறாள் அவளிடமிருந்து சொற்கள் எழுகின்றன. அவை அவளாக இருக்கின்றன. அவள் சொல்லாக மட்டுமே இருக்கிறாள்.

பாணர்கள் சொற்கள் இசைஞர்களில் விழுந்து ஆடல்வல்லானில் எழுகின்றன. ஆடல்வல்லானின் அசைவுகள் சித்தனின் சடையேறி சொல்லாக அமைகின்றன. எல்லாம் கானலின் பெருங்கனவில் உடைந்துவீழும் மரங்களாக பீடத்தின் கீழாக வீழ்கின்றன. ஆடல்வல்லான் அசைவற்று அமர்கிறான். இசைஞன் தன் கருவிகளை நிலமறைந்து பாதம் பணிந்து எரிக்கிறான். சொல்வல்லான் பாணன் சொல்லற்று கரம்கூப்பி கண்ணீர் மல்கி இறப்பினை இறைஞ்சி அமர்கிறான். அமர்ந்தவர்களின் மீதாக பீடம் இருக்கிறது. பீடம் மஞ்சள் மலர்களாய் இருக்கிறது. மலர்கள் ஒளியாய் இருக்கிறது. பீடத்தின் மீது யட்சி புன்னகை மல்க கண்ணறைந்து அமர்ந்திருக்கிறாள். கண்விழித்து புன்னகை மலர்த்து யட்சி ஒரு நாள் ஒரு சொல் சொன்னாள்.இசைஞன் தன் இசைக்கருவிகளின் நரம்புகளை எடுத்து தன் கண்டங்களை அறுத்துக்கொண்டான். ஆடல்வல்லான் மலர்பாதங்களை சிரம் தொட்டு அக்கணமே மூச்சடக்கி உடலதிர பாதம் வீழ்ந்தான். பாணன் அச்சொல்லை மூச்சற்று உச்சரித்தவாறே இடைவாளெடுத்து தன் கண்டமறுத்துக்கொண்டான்.

அச்சொல் ஒலித்தது
பெருவனமெங்கும்
பெருநதியெங்கும்
பெருங்கடலெங்கும்
பேரெரியெங்கும்.

அச்சொல் நீ நலம்தானே ஆனந்தா என்றொலித்துக்கொண்டிருந்தது யுகம் யுகமாக.

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,557 other followers

%d bloggers like this: