ஏழுதலை நகரம்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தீவு நிலத்தின்
முன்னிரவு நடனம்
பழங்கனவை ஒத்திருக்கிறது

பறை வார்களை இழுத்துக்கட்டியவன்
தொடைச்சூடு பட்டு
பாடிய அறம்
அதிர ஒலிக்கிறது

தெய்வங்கள் தன்னை அறியும்
கணமென்பது
முதல் முறை மண்ணிறங்கும்
குழந்தையின் நடன அசைவு பிதாவே

0

உடலெரிய ஓடிவரும் வியட்நாமியச் சிறுமிக்கும்
புகைவாசத்துடன் தண்ணீருக்கு அலறிய‌ ஜப்பானிய சிறுமிக்கும்
உன் முகம்தான்

எரிந்த ஆடைகளை பார்வைக்கு வைத்திருக்கும்
மீண்டெழுதலின் நிலம்
திரும்பிச்செல்பவர்களுக்கு வாசலில்
ஒரு மிட்டாயைக் கையளிக்கிறது.

காகிதக் கொக்குகள்
ஒளிமிதக்கும் பச்சை நிற தண்ணீர்தொட்டியில்
மிதக்கின்றன.

என் மீதான உன் மீப்பெருங்கருணையை
கொலைகளைப் பார்த்துதான்
உணர்ந்து கோள்ளவேண்டியிருக்கிறது தேவி.

0

தெளிந்த நீரோடையின்
சிறு விஷத்துளி போல‌
உன் பார்வை உயிரில் கலக்கிறது நிறமற்று

பூரண சரணாகதியென தன்னை ஒப்படைக்கும்
இச்சிறுபாணன்
கண்ணீர் வழிய கைகூப்பி நிற்கும்
தருணத்தில்

உன்
பரிசுத்தத்தின் புன்னகை
நிறைகிறது உலகெல்லாம்
மஞ்சள் பூக்கள் விரிய

0

நாற்காலிகளுக்கு எதிரான கலகங்கள்
தன் குறுவாளை நீட்டும்
காலத்தில்

தலைப்பாகைகள் தன்
ந‌ன்மருந்தைப் புகட்டும்
காலத்தில்

சிம்மாசன‌த்தின் கொடுங்கோலர்கள்
தன் ஆயுதங்களைக்
கையளிக்க வேண்டிய
காலத்தில்

கோரைப்பற்களின் கூர்முனைகள்
சொற்களால் மழுங்கடிக்கப்படும்
காலத்தில்

ஆதிவேடன் ஒரு அம்பை எடுக்கிறான்
கிரீடங்களுக்கு எதிராக‌
அதில் அமிர்தம் பூசப்பட்டிருக்கிறது.

0

இந்தத்தாண்டவம் தொடர்ந்து
ஆடப்படுகிறது
முகம் தெரிந்த ஒவ்வொருவரும்
அவனை மறுதலிக்கிறார்கள்

உடன் இருக்க விழையும் முதற்கணம்
அவர்கள் விலகிச் செல்கிறார்கள்.
முத்தத்திற்கு உதடுகுவிக்கும்போது
உடனடியாக இறந்துவிடுகின்றனர்

எரிதழல் தொடர்ந்து ஆடுகிறது

இவன் முத்தமிடுகிறான்
முழங்கையை மடக்கி
கடைசியாய் தன்னையே
ஒருமுறை

0

இசைப்பாணன் தன் இறுதி இசைக்கோவையை
அதன் உச்ச பரிசுத்ததில்
மெல்ல மெல்ல எழுத்தில் கட்டுகிறான்

ஒவ்வொரு கோர்வையையும்
மீண்டும் மீண்டும் திருத்தி
மீண்டும் மீண்டும் குறைத்து
மீண்டும் மீண்டும் செப்பனிட்டு

வாத்தியங்கள் தன் வார்களை
இறுக்கிக் கொள்கின்றன‌
புல்லாங்குழல்கள் தன் துளைகளை
அடைத்துக்கொள்கின்றன‌
நரம்புகள் தளர்ந்து படுக்கைக்கு ஏங்குகின்றன

பாணன் தன் விளையாட்டை
நிறுத்துவதில்லை
கருவிகளும் தான்.

0

உனக்காகத்தான் காத்திருக்கிறேன்
வாசகனே.
புன்சிரிப்பு போதும்
இந்த வாதையை உன்னிடம்
கையளித்துவிட்டு விலகிக்கொள்வேன்

இனி இது உன் வாதையாக இருக்கும்.
இந்தச் சொற்கள்
உன்வாழ்க்கையை உன்னை எழுதச் சொல்லி நச்சரிக்கும்

நீ இனி நானாகவும் இருக்கக் கூடும்
உன் கூர்வாள் எனக்காக தீட்டப்பட்டது தானே?
இந்தக் கையெழுத்திற்காக மட்டும் சிறுபங்கு
குருதியை எடுத்துவைத்துவிட்டு

இனி நீ உன் இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்ளலாம்.

சொல்லென்றொரு வாதை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

கெளரி,

மறுபடியும் நானே. கணங்களை மறப்பது அத்தனை எளிதல்ல கெளரி. யாராவது எதையாது சொல்லி அங்கே மறுபடி இழுத்துப்போகிறார்கள். எதோ ஒரு அக்டோபரில் எழுதிய சில வார்த்தைகள் மறுபடி ஜூலையில் என்னிடம் திரும்பி வருமென எப்படி நான் அறிவேன். நாம் ஒரு புது காலத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் கெளரி. இணையம் எல்லாவற்றையும் அக்கறையின்றி இணைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. நீ சில தொழில் நுட்பங்களை வைத்து விலகிப்போகிறாய் மறுபடியும், நான் இன்னும் சில தொழில் நுட்பங்களை வைத்து உன்னைப்பின் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். நம் தேர்வுகள் நம் சூழலை நிர்ணயிக்கின்றன. நம் தேர்வுகள் நம் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கின்றன. நாம் திரும்பத்திரும்ப பேசிய ஒன்று வலி என்பது சாஸ்வதம், வருந்துதல் என்பது தேர்வு. என் தேர்வு நீ கெளரி. இதில் வலி ஒரு பொருட்டில்லை. இந்த வலியை உனக்காக பொறுத்துக்கொள்ளமுடியாதெனில் என்னதான் என் நோக்கமென்றாகிவிடாதா…

நீதானே என் பொன்வசந்தம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். உன்னை நினைவூட்டும் ஒவ்வொரு சொல்லையும், ஒவ்வொரு செயலையும் திரும்பத்திரும்ப தேடியலைவதைவிட என்ன பெரிய வேலை எனக்கு இருக்கிறது. நான் என்பது வெறும் நியாபகங்கள். நான் என நான் நினைத்துக்கொண்டிருப்பது உன் நியாபகங்கள். இந்த நாடு என் தேவையில்லை. இந்த சூழல், இந்த வாய்ப்பு, இந்த கனவு என்னுடையதில்லை. ஆனாலும், நீ விலக விரும்பினாய். எத்தனை தூரம் என்னால் ஓடமுடியுமோ அத்தனை தூரம் உன்னைவிட்டு ஓடுவேன். உன் பார்வையில் படாமல், நீ கேட்கும் சொற்களில் படாமல், உன் நினைவுகளில் படாமல். என் முகம் நினைவிருக்கிறதா கெளரி. இல்லாமல் இருப்பது நல்லதென்று சொல்வதா, இல்லை, ஒரு கணத்தில் இந்த பனிப்பாறைகளை உடைத்துக்கொண்டு திரும்பி வருவாய் அன்று இந்த முகம் நினைவிருக்கட்டும் என வேண்டிக்கொள்வதா.. ஒருமுறை விலகத்தொடங்கியபின் மீண்டும் நாம் அடையும் நபர் அதே நபர்கள் இல்லை என்கிறது மனோதத்துவம். நான் அதே ஷிவா, கெளரி. இதுவரை எனக்குள் , எதுவும் மாறியதாகத் தெரியவில்லை. வருண் பள்ளி மாறி வரும்போது நம் பழைய கதையை நினைத்துக்கொண்டேன். எல்லாமே வெறும் நிகழ்வுகள் என்று எப்படி நம்புவது. எல்லாமே வெறும் மேகத்தூதுகளென்று.

ஒரு சொல். எத்தனை நிகழ்வுகளை புரட்டிப்போடுகிறது. எத்தனை நியாபகங்கள் சுழல்கின்றன ஒரு சொல்லைச் சுற்றி. என்னவாக இருக்கக்கூடாதென்று மெல்ல மெல்ல அடுக்கி வைத்த எத்தனை கோட்டைகளை ஒரு சொல் உடைத்து சிதறடிக்கிறது. அன்பிற்கு ஏங்குதல் அத்தனை பாவமா கெளரி. ஒரு சொல்லில் எல்லாவற்றையும் உடைத்து, உடைக்கக் கூடிய ஒரு சொல் என அறிந்த ஒரே ஒருத்தர் அதைச் சொல்ல நேர்வது எத்தனை பெரிய துர்கனவு கெளரி. உலகம் என்பது ஒரு கூட்டுச்சிந்தனை. நாம் வாழ்வெதெல்லாம் நாம் அறிந்தே ஒரே சிறுவாழ்வு. நம்மைச் சுற்றியுள்ள வெகுசிலர் சொல்லும் வெகு சில பதில்களுக்காக நம்மை நாமே கட்டி எழுப்பும் ஒரு கனவுச் சிற்பம். இந்த வாழ்வு ஒரு விளையாட்டு. இந்த விளையாட்டில் வெற்றி தோல்வியென்பது மூன்றாம் நபர் அறியாத ஒன்று. ஆனால் நம் விளையாட்டெல்லாம் மூன்றாம் நபரின் சொற்களை எதிர் நோக்கியே நாம் ஏன் அமைத்துக்கொள்ளவேண்டும் கெளரி. இந்த சொற்களை எத்தனை முறை விரித்து விரித்து பேசியிருப்போம். எத்தனை முறை எனை உடைத்து உடைத்து இந்தச் சொற்களை எனக்குப்புரியவைத்தாய். அத்தனையும் அறிந்தபின் ஏன் என்னுடன் இந்த விளையாட்டு… இந்த விளையாட்டின் முடிவுதான் என்ன?

பிறர் என்பது வெறும் பிம்பம் கெளரி. நாம் மட்டுமே நிஜம். பிறர் நம்மைப்பற்றி சொல்லும் சொற்கள், பிறர் நம்மைக் குறித்து உருவாக்கும் பிம்பங்கள் நம்முடன் நிற்கப்போவதில்லை. நாம் இதை ஒரு விளையாட்டாக நினைக்கப்போவதுமில்லை. இந்த பிம்பங்களைப்பற்றி நம் பயங்களைக் குறித்தே வாழ்வை அமைத்து உடைந்துகொண்டிருக்கிறோம். இன்று மழை தொடங்கியிருக்கிறது. இந்த வார இறுதியில் எதோ ஒரு புயல் எதோ ஒரு கரையைக் கடக்கிறது. எதோ ஒரு நாவாய் தன் நங்கூரம் முழுதும் அறுந்து ஆடத்தொடங்குகிறது. தன் தலைவனை இழந்த படகுகள் முழுதும் உடைந்து கடலில் மூழ்கப்போகிறது. எல்லாமே சொல்லால் நிகழ்கிறது கெளரி. எல்லாம் யாரோ ஒருவரின் சொல்லால். பட்டாம்பூச்சியின் சிறகசைப்பில் உலகின் மறு முனையில் கவிழப்போகும் நாவாய்களுக்கு பட்டாம்பூச்சியின் மீது எந்தக் குற்றச்சாட்டுமில்லை கெளரி. ஆனாலும், எல்லாம் ஓரிடத்திலிருந்து வேடிக்கை பார்ப்பவனுக்கு இந்த பட்டாம்பூச்சி என்ன செய்யப்போகிறது?

சொல்லென்பது ஒரு விதை. கடலில், பாறையில், தரையில், நிலத்தில், விதைப்பயிர்களுக்குள் விழும் விதை இடமேற்ப தன் வாழ்வைத் தகவமைத்துகொள்கிறது. நான் பாறையாய் இருந்தேன். சொல் விதையாயிருந்தது. அதன் வேர்களுக்கு என் ஊள்ளார்ந்த ஈரம் ஏங்கியிருந்தது. இது யாரும் யாரையும் குறைகூறும் படலமல்ல. யாரும் எதுக்கும் காரணமாகும் நிகழ்வும் அல்ல. எல்லாம் என்னவாக நிகழவேண்டுமென இருந்ததோ அதுவே அந்நிகழ்வாக இருந்தது. இதில் விதைகளுக்கு பாத்திரமில்லை. பாறைகளுக்கு, உள்ளார்ந்த நீருக்கு, உடைபட விதிசெய்த இயற்கைக்கு எதற்கும் பாத்திரமில்லை. இது இவ்வாறு இங்கனம் நிகழ்தல் ஒரு ஆதி வேடனின் முடிவாக இருந்தது அவ்வாறே நிகழ்ந்தது.

முகம், பிறந்த நாள், சொன்ன சொற்கள், நடந்த நிகழ்வுகள், நிகழ்வுகளின் இடங்கள் எல்லாம் நினைவிலிருக்கிறது. எல்லாம் எனக்கு மட்டும் நினைவிலிருக்கிறது. ஒரு பைத்தியக்காரனைப்போல எல்லாவற்றையும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். இந்த சொற்கள் யார் மூலமாகவாது உன்னிடம் வந்து சேரலாம், அன்று காலம் கடந்திருக்கலாம். அன்று நான் இல்லாமல் இருக்கலாம். சொற்களின் வாதையென்பது ஒற்றை விதையில் பல்கிப்பெருகும் விருட்சம். இந்த விருட்சத்தின் தென்றல் ஒரு நாள் உன்னை வந்தடையும்போது ஒரு முறை என் பெயர் சொல். ஒரு துளி கண்ணீரை வேரில் விடு. பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்.

வேறெதுவும் வேண்டாத
ஷிவா.

கன்னி – காதலென்னும் பிரபஞ்ச நிகழ்வு

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

kanni

 

காதல். ஒற்றைச்சொல்லுக்குப் பின்னாக எத்தனை எத்தனை மனங்கள் அலையடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. கவிதையைப்போல என்றைக்கும் சாஸ்வதமான ஒரு சொல்லாக காதல் எத்தனை பெரியதாக விரிந்திருக்கிறது. காதல் என்பது இருவருக்கிடையே நிகழும் தனித்த அற்புத ரசாயன மாற்றமாக இருக்கும் அதே நேரத்தில், எல்லா காதல்களுக்குள்ளும் எப்படியாவது ஒரு பொதுத்தன்மை எப்படி நிகழ்கிறது. ஒற்றைக்காதலைத்தான் ஒருவருக்கொருவர் செய்துகொண்டிருக்கிறோமா. நமக்கான சிறப்பு நிகழ்வென்று எதுவுமே கிடையாதா. கன்னி 2006ல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது, இதே வித நிகழ்வுகள், இதே வித பெண்கள், இதே மஞ்சள் சுடிதார், இதே மனப்பிறழ்வு பலருக்கு நிகழ‌ முடியுமா? பெரிய நாடகத்தின் ஒரு பகுதியாகத்தான் எல்லாமும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நம் காதலென்பது இந்தப்பிரபஞ்சத்தில் எல்லா மனிதர்களாலும் அவரவர் வெர்ஷனில் காலங்காலமாக வாழ்ந்து வருவதுதானா.. நாளை நம் சொற்களையும் இன்னொருவன் இதே போல்தான் உணரப்போகிறானா.

நாவலில் பிரான்சிஸ் சந்தனப்பாண்டியுடன் இரண்டு பெண்கள் வருகிறார்கள். அமலா, அடுத்தது சாரா. மனப்பிறழ்வுடையவர்களின் சொற்களில் தன் வாழ்வின் எதிர்காலம் கண்டு எப்பொழுதாவது திடுக்கிட்டிருக்கிறீர்களா… கன்னியின் பிய்த்துப்போடப்பட்ட கட்டுமானத்திற்கு நடுவே அந்த அறியா ஒழுங்கு திடீரென எழுந்து முகத்திலறைகிறது. முதலில் பிறழ்வுற்ற பாண்டி. பிறகு பிறழ்வுக்கு காரணமாகும் அமலா. பிறழ்வின் ஆரம்ப கணங்கள், பிறகு சாரா. அமலா பாண்டியைவிட வயதில் பெரியவள். அவனைத் தட்டித் தட்டி செதுக்குபவள். அமலாற்பவம் எனும் மேரியம்மையின் பெயரைக்கொண்டு, ஆண்டவரின் தொண்டு ஊழியத்திற்காக நேர்ந்துவிடப்பட்டவர். கடலையே தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் குமரியம்மனின் ஆகிருதியை வியப்பவள்.

“ப்யூரிட்டியை மனிதர்கள் வணங்கியே ஆகவேண்டும், அவர்களுக்கு வேறு வழியேயில்லை. குறிப்பாக ஆண்களுக்கு”

சாராவைச் சந்திக்கும்போது முதலில் பாண்டிக்கு தோன்றும் உணர்வு, அவள் அவனைவிட சிறியபெண் என்பதே. அமலா கிராமப் பணிக்கு சென்றபின் பிறழ்வு தொடங்குகிறது, சாரா வருகிறாள். அதே கிராமப்பணிக்கு. பாண்டி அமலாவுக்கு பரிசளித்த மஞ்சள் சுடிதார் அணிந்து கொண்டு. மஞ்சள் நிஜமாகவே காதலின் நிறமாக இருக்கிறதா, அல்லது வாசிக்கும் பைத்தியக்காரர்கள் மஞ்சளை தன் காதலியின் அடையாளமாகப் பார்க்கிறார்களா. இந்தத்தளத்தை தொடர்ந்து வாசிப்பவர்களுக்குத் தெரியும், எனது மஞ்சள் மோகம். இது ஒரு பெண்ணிடமிருந்து எனக்குத் தொற்றிக்கொண்டது. பாண்டி, கிட்டத்தட்ட அதே மனநிலையில் மஞ்சளை அணுகுகிறாள். நிலம் மஞ்சள்., வெயில் மஞ்சள். பெண் மஞ்சள்.

வண்ண அறிவியலின்படி மஞ்சள் சிந்தனையின், நம்பிக்கையின், மனப்பிம்பங்களின் நிறம், அதிகபட்ச தூரத்திலிருந்தும் எளிதாக ஈர்ப்பது. தொலைவினால் பிறழும் மன நிலையைப்பற்றி பேசும்பொழுது அனைத்தும் மஞ்சளாக மாறுவது எத்தனை பொருத்தமான திறப்பு இல்லையா. எல்லாக்காதலர்களிடமும் சில பொதுக்குணங்களைப் பார்க்கமுடியும். பாண்டியிடமும். தர்க்கச் சிந்தனைகளுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் இடையேயான போராட்டம். இனி எப்போதாவது வரப்போகும் இடைவெளி குறித்த விடாத பயம். அதன் காரணமாக மனதிற்குள்ளேயே உறுவாகும் வெற்றுப்பிம்பங்கள். அதன் மூலம் மெல்ல மெல்ல உருவாகிவரும் இருவருக்கு மட்டுமேயான ஒரு வெளி. அந்த வெளியியில் பிறருக்கு இடம் இல்லை. பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு சிற்றுயிரும் அங்கே ஒரு கதாபாத்திரமாகிறது. உயிறற்ற கடல், மலை, பாறை, வெயில், இரவு எல்லாம் ஒரு பங்கு எடுத்துக்கொள்கிறது. அந்தப்பிறழ்வில் வெளித்தப்படுபவர்களாக சக மனிதர்கள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள்.

சொற்கள் முற்றிலும் அழிந்து உள்ளே உள்ளே உள்ளேயென தனக்குள் நுழையும் ஒரு மெளனத்திற்கான தேடல் நிகழ்கிறது பிரிவிற்குப்பின்னர். பாண்டிக்கு நிகழ்வதும் அதுவே. அவன் சொற்கள், அவனுக்கான பிரபஞ்சத்திற்குள் அமிழ்ந்து மெளனத்தைத் தேடுபவை மட்டுமே. சொல்லிலிருந்து மெளனத்திற்கு திரும்பும் வழி எனும் வரி அடிக்கடி கன்னியில் வருகிறது. அந்த மெளனத்தை காதலற்றவர்கள் அறிவதில்லை. அந்த மெளனத்தை அடைய முயற்சிக்கும்போது நம் எல்லா படைப்புகளும், எழுத்துக்களும் அதன் அர்த்தத்தை இழந்துவிடுகின்றன. மெளனம் அல்லது தன்னுடனான உள் நோக்கிய பேச்சு பார்ப்பவர்களுக்கு பிறழ்வுற்றவனின் அர்த்தமற்ற சொற்கள் மட்டுமே. அந்தப்பிறழ்வை அறிய அந்த நொடியில் வாழ்ந்த சிலர் அறிகிறார்கள் மிகத் தெளிவாக.

அமலாவும் சாராவும் இரு பெண்கள் எனத் தோன்றவில்லை. அமலா எனும் நிஜத்தின் நிழலாக, அமலாவை பாண்டி அடையத் தடையாக இருந்த வயதையும் பாண்டியின் கூச்சசுபாவத் தயக்கத்தையும் நீக்கினால் சாராவுடனான வாழ்வு வருகிறது. இருவருமே நேர்ந்துவிடப்பட்டவர்கள். அமலா வேற்றூருக்கு கிராமப்பணியாகச் செல்லும் நேரத்தில் சாரா இவ்வூருக்கு வந்துவிடுகிறார். அதுவும் மிகச்சரியாக பிறழ்வின் ஆரம்ப நாட்களைப்பற்றி பேசும் பகுதிக்குப் பிறகு. அமலா ஊரின் தெய்வக்குழந்தையாக இருக்கிறார். சாரா முழுக்க முழுக்க பாண்டியின் தெய்வமாக இருக்கிறார். இறந்து போன அத்தையின் சாயலில், அத்தையின் மகளான கற்பனையாக.

நாவலை முடித்துவிட்டு ஒட்டுமொத்தமாகத் தொகுத்துக்கொள்ளும்போது கன்னி எனும் பெயர் வேறு தளத்திற்கு நினைவுகளைக் கொண்டு செல்கிறது. இறந்து போன அத்தை – குமரி – குமரியம்மன் – கன்னித்தாய் மேரி – சாரா – அமலாற்பவம் – கன்னித்தாய் – தேவகுமாரன் பாண்டி. நாவல் பெருங்காலம் கனவுலகத்தில் பிறழ்வு மொழியில் நிகழ்கிறது. எல்லாமே கனவாகவும், அதே நேரம் எல்லாமே துல்லியமாகவும் . மனப்பிறழ்வுடனும், சொற்களில், சாரா-பாண்டி அல்லது சாரா அமலாவுக்கிடையேயான உறவைச் சுட்டுபவையாகவும். கந்தர்வப்பெண்ணின் கால்பட்டு காலம் காலமாக மண்ணிற்குள் புதைந்தபடி உலகின் இரு கண்ணிகளுக்குள் அலைந்து கொண்டிருக்கும் கிளிஞ்சல், பிரான்சிஸ் சந்தனபாண்டி எனும் காதலானகவோ, நீங்களாகவோ, ஏன் நானாகக் கூட இருக்கலாம்.

ஊர்வன சென்றடைந்த பாதை

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

நனவிலியிலிருந்து எழுந்து வரும் முகம் ஒத்திருக்கிறது
தாமரைக்குளத்திலிருந்து
அணையா விளக்குடன் வந்த தூண்சிலையை

கத்தியின்
கூர்முனையில் ரத்தமில்லை

தடத்தை எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம்
ஊர்ந்திருந்த நத்தையின் வயிறு

ஒரு நாள் எல்லாம் சொற்களாக
மட்டுமே எஞ்சுகிறது எனும்போது
வானம் கிழிந்து பறக்கட்டும்
பித்தனின் பழம்பதாகை

O

எரிந்து தணியும் காடு
வைரங்களின் மீதும் புழுதிபடியச் செய்கிறது

ஊர்ந்து செல்லும் பாம்பின் பாதைகள்
நீள்கின்றன எரிந்த சாம்பலில்
அடையாளமிட்டபடி

இனி மகுடன் வருவான்.
சாம்பல் கலையும்
பாம்புகள் அழியும்
காடு எழும்

ஆனால், அது பழங்காடெல்ல
என
அனைவரும் அறிந்திருந்தார்கள்.

O

பியானோக்கட்டைகளில்
வண்ணம் பூசியவளை
நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் இசைஞன் தன் முதல் இசையைத் தின்கிறான்

கால்களில் சாயத்துடன்
கருவியின் மீது
நடைபழகும் பூனை
தன் வேடனை அழைத்துச் செல்கிறது பாதையில்

இறுதிக்கண்ணியும் அறுந்து வெடவெடத்து அதிரும் கருவியை
தொலைவிலிருந்து பார்ப்பவர்கள்
யார் சிதைக்கோ வைத்த கொள்ளியை நினைவில் கொண்டு
ஓடுகிறார்கள்

எல்லாம் இசையாக எஞ்சும்
எல்லாம் சொல்லாக எஞ்சும்
எல்லாம் மொழியாக எஞ்சும்

சாத்தான்களைத் தொழுதல்

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எதையும் கவிதை வடிவில் எழுதும் மனநிலை இன்று இல்லை. இந்தத் தொகுப்பிற்காக தேடும்பொழுதுதான், இந்த மனநிலை 2012லியே தொடங்கியிருப்பதை அறிய முடிகிறது. ஒருவேளை இது என் கடைசி தொகுப்பாக இருக்கலாம். அல்லது அடுத்த 20 கவிதைகளைச் சேர்ப்பதற்கு இன்னும் சில ஆண்டுகள் ஆகலாம். இதற்கிடையான வேறுபாடென்பது, கவிதை என்பதன் மீதான பயமும் பார்வையும் முற்றுமாக மாறியிருப்பதாகக் கொள்ளலாம் அல்லது போலச்செய்தல்களின் சலிப்பு ஒரு கூர்வாசகனாக என் கவிதைகளை திருப்பிப்பார்க்கும் மன நிலை வாய்த்திருக்கிறது என்றும் கொள்ளலாம்.

இது மறுபடி ஒரு சேமிப்பன்றி வேறில்லை. சில மின்னூல்களின் வழியாக நம் சிறுவயது  நாட்குறிப்புகள் மீளக்கிடைப்பதன் சுகம் இந்த மாதிரி தொகுத்து பதிவிட்டு அதை நான் மட்டும் தரவிறக்கி பத்திரமாய் வைத்திருப்பதில் இருக்கத்தான் செய்கிறது. போலவே கவிதைத்தொகுப்பென்ற பெயரில் வரும் எல்லாவற்றையும் வாசிக்கும் அதே இருபத்துசொச்ச பேர் முந்தைய என்னிரண்டு தொகுப்புகளுக்கு கொடுத்த ஊக்கங்களையும் மறந்துவிடக்கூடாதில்லையா.

ஒரு வேளை எப்பொழுதுவாது, எதாவது ஒரு தருணத்தில் எதையாவது சொல்ல விரும்பும்போது சொல்லிவைக்கிறேன். அதுவரை நன்றி.

தொகுப்பை தரவிறக்க அல்லது பகிர இந்த சுட்டிகளை உபயோகிக்கலாம் PDF | Flash

m

ஒரு அந்திம இசை ஒலிக்கிறது

பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஒரு சின்ன முத்தத்தில்
நிறைவடைந்தது எல்லாம்

புன்னகையில் உதடுகளுக்கு அருகடையும்
கண்ணீர்த்துளியை எந்த விரல் துடைக்கும்

தனியாக இருந்தவனை
தனியாகவே இருக்கவிடுதல் ஒரு கொலை

நடுக்கும் குளிரில்
நான் கிடப்பேன்
ஒரு பிணத்தைப்போலே.

o

இந்தக்குளிர் நிலத்தின்
எந்த மூலையிலும் நீ இல்லை

என் வெயில் நிலத்தின்
சந்துகளில் உன்னை முத்தமிட்டேன்

நண்பர்களுடன் நாமிருந்த கணமொன்றில்
எழுந்துவந்தேன் பொய்க்காரணம் சொல்லி

என் காதலை ஒரு பூவைப்போல
கசக்கி முத்தமிட என்னால் முடியாது கெளரி.

o

ஒரு அந்திம இசை ஒலிக்கிறது
பாணன் தன் ஆயுதங்களை துடைத்து வைக்கிறான்
கல்தூணில் விளக்கேந்திய யட்சி இறங்கிவருகிறாள்
குளம் தாமரைச் சகதியுடன் இறப்பைத்தூண்டுகிறது

ஒரு அந்திம இசை ஒலிக்கிறது
சித்தார்த்தன் அரண்மனையிலிருந்து இறங்கி நடக்கிறான்
கார்த்திக் சர்ச் ஒன்றில் பூக்களைப் பெறுகிறான்
மனோகர் கோர்ட் படிகளில் துப்பாக்கி குண்டு தாங்கி உருள்கிறான்

ஒரு அந்திம இசை ஒலிக்கிறது
நான் ஒரு குளிர் மண்டபத்தில் அமர்ந்திருக்கிறேன்
நீ வருகிறாய்
இது இனி இல்லை என்கிறாய்.

ஒரு அந்திம இசை ஒலிக்கிறது
பறவை தார்ச்சாலையில் அமர்ந்திருக்கிறது
வாகனம் ஏறி கடந்துபோகிறது.
o

ஒரு கனவு நிகழ்கிறது
அதை ஒரு இசைக்கலைஞன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்
கையில் அவன் கருவியில்லை

ஒரு மரணம் நிகழ்கிறது
அதை ஒரு பாடகன் பார்க்கிறான்
ஆனால் பாடும் எண்ணமில்லை

ஒரு விபத்து நிகழ்கிறது
உள்ளே அடிபட்டு செத்தவனுக்கு
அந்த கோரம் தெரியாது

இறுதியாக அந்த இசை
ஊரெங்கும் ஒலிக்கத்தொடங்குகிறது
சிலர் அழத்தொடங்குகிறார்கள்

கலிங்கத்துப் பரணி கமல்ஹாசனும், விறலிவிடு தூது விருமாண்டியும்!

8 பின்னூட்டங்கள்

தான் விரும்பும் அன்னலட்சுமிக்கு, அவள் சித்தப்பா மற்றும் அவரின் கூட்டத்திற்கு தெரியாமல் கோவிலில் வைத்து ஓர் இரவில் தாலி கட்டுகிறான் விருமாண்டி. தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள, யாருக்கும் தெரியாமல் பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் தன் நண்பனின் வீட்டிற்கு மனைவியை அழைத்துச் செல்கிறான். அந்த நண்பனுடைய தாயின் ஆதரவோடு அங்கே தங்கி, விடிந்ததும் தன் மனைவியை இழக்கப் போவது தெரியாமல் அன்றைய இரவைக் கழிக்கிறான்.

இரவு, நிலவு மற்றும் அன்னலட்சுமி எனத் துவங்குகிறது, விருமாண்டியின் இல்லற வாழ்வு. தன் மனைவியோடு கூடிக் களித்திருக்கும்போது, இன்பமிகுதியில் அவள் கைவிரல் பிடித்து அவள் நகத்தால் தன் நெஞ்சில் தோல் கிழியக் கீறி…

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. என்னய்யா இது?.

இது கமல் இயக்கி நடித்த “சண்டியர்” (எ) “விருமாண்டி” திரைப்படத்தின் காட்சி.

எதற்காக அவன், அவள் நகத்தால் தன் நெஞ்சில் கீறிக்கொள்ளவேண்டும்? பின்னாளில், அவன் மேல் அன்னலட்சுமியை கடத்தி வந்து கற்பழித்ததாக பொய்க் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்படும்போது, அந்த நகம் கீறிய தடம் அவனுக்கு எதிராக, பலவந்தப் படுத்தியதற்கான முக்கிய சாட்சியாகக் கொள்ளப்படுகிறது. அந்த ஒரு காரணத்திற்காக அப்படியொரு காட்சியை வலியத் திணித்தாரா இயக்குநர் கமல்?

நகத்தால் உடலில் வேண்டுமென்றே கீறிக்கொள்ளும், இதுவரை இயல்பில் இல்லாத ஒன்றை இவராக எப்படி கற்பனையில் இடைச் செருகலாம்? முன்களியின்போது எதிர்பாராமல் நகக்கீறல் ஏற்படுவது சாத்தியம்தான். திட்டமிட்டே யாரேனும் செய்வார்களா என்ன?

இல்லை, அறிமுகமாகும் ஆரம்பக் காட்சியிலேயே மாடு முட்டிய காயத்தில் சாராயத்தை ஊற்றிக்கொள்வதாக காட்டப்படும் விருமாண்டியின் சண்டித்தனத்தின் நீட்சியாக இக்காட்சியை வைத்தாரா? எதையும் சரியாக காட்சியமைப்பார் என்று போற்றப்படுகிற – குறைந்தபட்சம் அவர் ரசிகர்களால் அவ்வாறு நம்பப்படுகிற கமல்ஹாசன், இப்படியா கோட்டை விடுவார்?

சரி, வேண்டுமென்றே செய்தது என்றால் அவ்வாறு சுயபிரக்ஞையுடன் கீறிக்கொண்டு அதில் சுகம் காண்பது, PERVERT வகையில் சேர்ந்துவிடாதா? இதுவா நமது பண்பாடு? நமது பேராண்மைமிகு கலாச்சாரக் காவலர்களின் கண்களை மறைத்துவிட்டு இப்படி செய்துவிட்டாரே! இது எதோ வாத்சாயனார் வகையறா ஆரிய (ஆனால், ஆறாத! ;-) ) சிந்தனையாக இருக்கிறதே.. ச்சே.. என்ன மனுஷன் இவர்? இதுவா தமிழ்க் கலாச்சாரம்?

என்றால்… நம்புங்கள், அது தமிழ்க் கலாச்சாரம்தான்..! இது எங்கே இருந்து எடுத்தாளப்பட்டது என பின்னோக்கினால் அகநானூற்றுப் பாடல்கள், கலிங்கத்துப் பரணி எல்லாம் அணிவகுத்து நிற்கின்றன.

கூடலில் தலைவன் தலைவியின் உடலில், குறிப்பாக மார்பில் நகக்குறி இடுவான் என்றும், பகற்பொழுதில் தலைவி யாருமற்ற தனிமைப் பொழுதில் ஆடை விலக்கி அதைக்கண்டு இன்புற்று, அன்றைய இரவுக்கு(ம்!) தயாராவாள் என்றும், அவ்வாறு அவள் பார்ப்பது – வறியவன் தனக்கு கிடைத்த அரிய செல்வத்தை மறைத்து வைத்து அடிக்கடி யாருக்கும் தெரியாமல் திறந்து பார்த்து மகிழ்வது போன்ற செயலாகும் என்றும் கலிங்கத்துப் பரணியின் “கடைதிறப்புக் காதை” பாடுகிறது.

“முலைமீது கொழுநர் கைந்நகம்மேவு குறியை
முன்செல்வம் இலாதவர் பெற்ற நிதிபோல்
கலைநீவி யாரேனும் இலாத இடத்தே
கண்ணுற்று நெஞ்சம் களிப்பீர்கள், திறமின்!”

கலிங்கத்துப் பரணி மட்டுமல்ல, “விறலிவிடு தூது”ம்!

“உன்தொழில்க ளொன்று முரையாதே யின்னங்கேள்
முந்துவிர லால்தொயில் முலைக்கெழுதி – அந்தமிலாப்
பற்குறிகள் சும்பனங்கள் பண்பாம் நகக்குறிகள்
துற்றுதொழில் தாடனஞ் செய்துங்காண் முற்றியல்குல்”

– இந்தப் பாடலுக்கு பொருள் வேண்டுமா என்ன? ;)

சரி, நகக்குறி படுதல், நகக்குறி விழுதல் என்றில்லாமல் அது என்ன நகக்குறி “இடுதல்”? “நகக்குறி இடுதல் என்றால், இடுதல் எனும் சொல்லில் ஒரு மனப்பூர்வம் தெரிகிறது. உத்தேசம் தெரிகிறது. சற்று அணுகிப் பார்த்தால் மெல்லிய வன்முறை தெரிகிறது” என்று சிலாகிக்கிறார் நாஞ்சில் நாடன். (நன்றி: சொல்வனம்) மேலும் அவர், ஆண் பெண்ணின் மார்பில் நகக்குறி இட்டான் என்றால், பெண் எங்கு இட்டாள் என்று யாரும் ஏன் குறிப்பிடவில்லை என்ற கேள்வியை முன்வைக்கிறார்.

இந்தக் கேள்விக்கு விடையாக, வெற்றிடத்திற்கு பதிலாக கமல் முன்வைக்கும் கற்பனையாக அந்த விருமாண்டி படக் காட்சியை எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதுவும் தலைவனே, தலைவியின் விரல் பிடித்து! 

இப்படி இலக்கியத் தரவுகளை, நேரடியாகவோ மேம்போக்காகவோ தன் எழுத்தில் எடுத்தாளுவது கமலின் வழக்கமாகவே இருந்து வருகிறது. இதே சிந்தனையோடு விஸ்வரூபத்தின் “உன்னைக் காணாது..” பாடலைக் கேட்டால்கூட, ஒரு நுண்ணிழை நமக்கு அபிராமி அந்தாதியை நினைவுபடுத்துகிறது.

“சூடிய வாடலை சூடியவா,
களவாடிய சிந்தனை திரும்பத்தா,
பூதனையாக பணித்திடுவாயா ?
பாவை விரகம் பருகிடுவாயா ?
ஆயர் தம் மாயா நீ வா – ஆயா மாயா”

என்ற கமலின் வரிகளில் இருக்கும் சந்தத்தைக் கவனித்தால் அதில், இந்த அபிராமி பட்டரின் வரிகளோடு ஒரு சந்தப் பிணைப்பு இருப்பதை உணரலாம்.

“கூட்டிய வாஎன்னைத் தன்னடி யாரில் கொடியவினை
ஓட்டிய வாஎன்கண் ஓடிய வாதன்னை உள்ளவண்ணம்
காட்டிய வாகண்ட கண்ணும் மனமும் களிக்கின்றவா
ஆட்டிய வாநடம் ஆடகத் தாமரை ஆரணங்கே”

அபிராமி பட்டரை சொல்லிவிட்டு “குணா”வை சொல்லாமல் போனால், கோபித்துக்கொள்வான் குணசேகரன். மனநலம் பிறழ்ந்த, அல்லது பிறழ வைக்கப்பட்ட சிறுவன் குணா, குணசீலம் கோவிலில் கட்டிவைத்து வளர்க்கப்படுகிறான். பட்டரின் பாடல்களை மனனம் செய்து – பாடி – பேசி, அபிராமி என்றொருவள் நிஜத்தில் வருவாள், தன்னை ஆட்கொள்வாள் என மனதுக்குள் உறுதியாக நம்புகிறான். அவனுடைய உலகில் அக்றிணைகள், உயர்திணைகள் பேதமில்லை. அக்றிணைகள் அனைத்துடனும் உரையாடித் திரிகிறான். அவன் தனக்கும் அபிராமிக்கும் திருமணம் நடக்க ஏன் “பௌர்ணமி” நாளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான் என, பட்டரின் புராணத்தை படித்தவர்கள் கேட்க மாட்டார்கள். கல்யாணம்.. பௌர்ணமி.. அபிராமி.. குணா!

இதை எழுதும்போது மனதில், பட்டினத்தாரைப் பாடிய நந்தகுமாரனும் (ஆளவந்தான்), சிறைக்கதவுக்குப் பின்னிருந்து பாரதியை வாசித்த கிருஷ்ணசாமியும் (மகாநதி) அடுத்தடுத்து வரிசையில் நிற்கிறார்கள். கிராதகன் இந்தாள்! இன்னொரு நாள் இன்னும் ஆழமாக, இது போலில்லாமல் இன்னும் சிரத்தையாக எழுத வேண்டும்.

எழும் வினா ஒன்றுதான்: தமிழ்த்திரைப்படங்களில் இது போல் இலக்கியங்களை எடுத்தாள இன்று இவர்போல் வேறெவன் உளன்?!

I personally believe that – not like the Hero Kamal – the Writer Kamal is an Unsung Hero. “இப்ப இன்னான்ற சார், ஒடனே ஓங் கவுத தொகுப்ப ரிலீஸ் பண்ண மிடீமா? மிடியாதா?” என்று ஆழ்வார்பேட்டை வாசலில் போய் ஒருநாள் நிற்கலாமென்றிருக்கிறேன்.

எங்கள் காதலுக்குரிய கமல்ஹாசரே, இன்னுமோர் நூறாண்டிரும்!

Love you, Kamal!

###

பிகு: என்னிடமிருந்து இப்படி ஒரு பதிவா என யாரும் பதறி கையிலிருக்கும் பொருட்களை தவறவிட்டு உடைத்துக்கொள்ளவேண்டாம். எழுதியது நானில்லை. நண்பர் அஷோக். :)

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 8,758 other followers

%d bloggers like this: